เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 218 ลงสนาม!
เมืองฮั่นหนิงมีวันฟ้าครึ้มมากกว่าวันแดดออก ไม่นานนักแสงอาทิตย์ที่สาดส่องเข้ามาก็เลือนหายไป หากมองออกไปนอกหน้าต่างกระจกบานใหญ่ จะเห็นกลุ่มเมฆดำทะมึนก้อนมหึมาก่อตัวเต็มท้องฟ้า ขณะเดียวกันสายลมก็เริ่มพัดกระโชก ใบไม้แห้งกรอบบางส่วนของต้นไม้สองสามต้นนอกโรงยิมถูกลมกระชากหลุด หมุนวนอยู่บนพื้น แล้วลอยละลิ่วขึ้นมา ก่อนจะถูกสายลมที่คล้ายดั่งฝ่ามือไร้รูปฟาดกระแทกลงบนบานกระจก
ท้องฟ้าภายนอกเริ่มมืดสลัวลงเล็กน้อย ทว่ากลับไม่ได้ส่งผลต่อบรรยากาศอันเร่าร้อนภายในโรงยิมแม้แต่น้อย
เหลยเจิ้นอวี่ยังคิดจะลงแข่งต่อ แต่ถูกหลินซงรองกัปตันทีมห้ามปรามไว้ "ควอเตอร์ที่สองนายพักสักหน่อยเถอะ นายยังดูไม่ออกอีกเหรอ ไอ้จ้าวเฉียงฝั่งตรงข้ามเกมบุกไม่ได้เรื่อง ชัดเจนว่าพวกนั้นเชิญมันมาเพื่อผลาญแรงนายโดยเฉพาะ"
เหลยเจิ้นอวี่ชะงักไปเล็กน้อย ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่ก็รู้สึกว่ามีเหตุผล จึงพยักหน้ารับ
หลินซงกล่าวต่อ "ควอเตอร์ที่สองพวกเราอย่าไปบดบี้เสียเวลากับพวกมัน ใช้การชู้ตทำแต้มเล่นงานพวกมันก็พอ!"
ต้องยอมรับว่า เกมป้องกันของจ้าวเฉียงเมื่อครู่นี้สร้างความประทับใจอันลึกซึ้งให้แก่พวกเขา ทุกคนในทีม ม.5 จึงรวมหัวปรึกษาหารือกัน จนได้แผนการที่ทุกคนเห็นพ้องต้องกันและคิดว่าสมเหตุสมผลออกมา
ผลาญแรงกายของพวกมัน!