เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 212 ไม่เปิดช่องว่างให้คิดเพ้อฝัน
เมฆดำสลายตัวไปแล้ว ดวงตะวันสีทองอร่ามช่วยฉาบเคลือบขอบเมฆไว้ด้วยประกายสีทอง ลำแสงสุรีย์สาดส่องเฉียงลงมา ภายใต้ความอบอุ่นอันสว่างไสวนี้ เด็กหนุ่มร่างสูงใหญ่คนหนึ่งกำลังยืนโก่งคออ้วกเอาเป็นเอาตายอยู่ริมลู่วิ่ง
หวังซางหนิงมีสีหน้าทนดูไม่ได้ ก้าวเข้าไปหวังจะช่วยปลอบโยน ทว่าเหลยเจิ้นอวี่กลับโบกมือปฏิเสธห้ามไว้ ขณะเดียวกันในปากก็พึมพำคำพูดอู้อี้ออกมาสองสามคำ ทำเอาเธอยืนงงเป็นไก่ตาแตก
อี้หยางพอจะฟังออกคร่าวๆ ดูเหมือนจะเป็นคำว่า "ไม่ต้อง" กับ "มันสกปรก" เขาจึงหันไปบอกหวังซางหนิงว่า "คงไม่มีปัญหาอะไรมากหรอก ในเวลาสั้นๆ วิ่งหนักเกินไป แถมยังเร่งความเร็วโหมเกินตัวน่ะ"
หวังซางหนิงเอ่ยว่า "เฮ้อ วิ่ง 3,000 เมตรไม่ไหว ก็ลงแค่ 1,500 เมตรสิ จะมาฝืนตัวเองทำไมกันนะ..."
เมื่อเหลยเจิ้นอวี่ได้ยินคำพูดของหวังซางหนิง เขาก็สูดน้ำมูกฟุดฟิด น้ำตาแทบจะไหลรินลงมา
แน่นอนว่า ทุกคนล้วนเป็นคนที่สัมผัสกับการออกกำลังกายมาเป็นประจำ การออกกำลังกายจนอ้วกแตกในสายตาของคนทั่วไปอาจจะดูน่าตกใจมาก แต่สำหรับคนที่ฝึกกีฬาแล้วไม่ได้เป็นเรื่องแปลกประหลาดอะไรเลย
หลักการของมัน หากไม่ใช่เพราะกินอาหารแสลงท้อง โดยทั่วไปแล้วเกิดจากความเข้มข้นของการเผาผลาญแบบไม่ใช้ออกซิเจน (Anaerobic) สูงเกินไปในช่วงเวลาสั้นๆ ทำให้ร่างกายเกิดภาวะกรดแลกติกเป็นพิษ