เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 211 อี้หยางกับคนน่าเวทนา
การแข่งขันวิ่งระยะไกล หากตอนเริ่มต้นออกตัวโหมแรงกระหน่ำวิ่งเร็วเกินไป ไม่นานนักก็จะวิ่งต่อไปไม่ไหวอย่างสิ้นเชิง ร่างกายจำเป็นต้องมีกระบวนการค่อยๆ ปรับตัว
ดังนั้นในตอนแรกอี้หยางจึงไม่ได้วิ่งเร็วมากนัก เพียงแค่ใช้ความเร็วเพซที่ค่อนข้างผ่อนคลายเพื่อวอร์มอัปยืดเส้นยืดสาย
แน่นอนว่า นั่นก็เร็วมากแล้ว
จำนวนผู้เข้าแข่งขันวิ่งมีอยู่หลายสิบคน ในตอนแรกทุกคนต่างเบียดเสียดรวมกลุ่มกัน ทว่าวิ่งออกไปได้ไม่ไกลนัก ฝูงชนก็เริ่มกระจายตัวแยกออกจากกัน คนที่วิ่งไหวกับคนที่วิ่งไม่ไหว ผ่านไปเพียงระยะทางราวครึ่งรอบสนาม ก็ถูกแยกออกจากกันราวกับไข่ขาวและไข่แดง
อี้หยางรักษาความเร็วเพซที่เหนื่อยกว่าการวิ่งสบายๆ เล็กน้อย แต่ไม่ถึงกับทำลายจังหวะการหายใจแบบวิ่งห้าก้าวหายใจหนึ่งครั้ง ขาทั้งสองข้างก้าวสลับกันไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว
คนรอบข้างค่อยๆ บางตาลงเรื่อยๆ
แน่นอนว่า เขาไม่ได้พุ่งทะยานขึ้นไปอยู่อันดับหน้าสุดในทันที ท้ายที่สุดแล้วในบรรดาคนที่ลงสมัครวิ่ง 3,000 เมตร ยังมีนักเรียนโควตากีฬาอยู่ไม่น้อย จินตนาการได้เลยว่า ปกติต่อหน้านักเรียนสายสามัญแล้ว นอกจากความหล่อและรูปร่างหุ่นดี พวกเขาก็แทบไม่มีโอกาสได้แสดงความสามารถอะไร ในช่วงเวลาเช่นนี้จึงย่อมต้องพยายามคว้าโอกาสนี้ไว้สุดกำลัง
ดังนั้นวิ่งไปได้ไม่ถึงหนึ่งรอบสนาม กลุ่มนักเรียนโควตากีฬาที่ไม่รู้ว่าฝึกซ้อมกีฬาประเภทใดก็พุ่งทะยานขึ้นไปยึดหัวแถวกลุ่มผู้นำกลุ่มแรกเรียบร้อยแล้ว