เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 213 เส้นทางสายอาชีพ
ตลอดระยะทางที่เดินมา จ้าวเฉียงต่างประหลาดใจอยู่ตลอดเวลาที่โรงเรียนที่อี้หยางเรียนอยู่มีสภาพแวดล้อมที่สุขสบายรื่นรมย์ถึงเพียงนี้
เมื่อเทียบกับโรงเรียนมัธยมอำเภอชิงเหอแล้ว ที่นี่เปรียบเสมือนสรวงสวรรค์อย่างแท้จริง
"ตรงนี้เรียกว่าศาลาซานสุ่ย คำว่าซานสุ่ยนี้มีที่มาทางประวัติศาสตร์อยู่... อืม ขี้เกียจจะเล่าให้มึงฟังว่ะ อย่างไรมึงก็คงไม่สนใจอยู่แล้ว ที่นี่ค่อนข้างลับตาคน ปกติเวลาเลิกเรียนคาบทบทวนหนังสือรอบค่ำ แถวนี้มักจะมีคู่รักมาพลอดรักกันเยอะแยะเลย..."
อี้หยางชี้นิ้วไปยังศาลาหลังเล็กๆ โดดเดี่ยวที่ตั้งอยู่กลางสระน้ำที่ขุดขึ้นไม่ไกลออกไป
"โรงเรียนพวกมึงมีคนมีความรักด้วยเหรอวะ?"
"พูดจาไร้สาระน่า ผลการเรียนดีแล้วจะไม่มีรักโลภโกรธหลงหรือไงเล่า?"
"ฮ่าๆ... กูนึกว่าพวกผู้หญิงที่เรียนเก่งๆ จะเป็นเหมือนหุ่นยนต์กันหมดซะอีก..."
"...แล้วพวกผู้ชายที่เรียนเก่งล่ะ?"
"พวกหนอนหนังสือไงล่ะ..."