กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 210 หนิงผู้เจิดจ้าที่สุด
วันนี้เป็นวันที่ท้องฟ้าแจ่มใสปลอดโปร่งยิ่ง
ในสัปดาห์นี้โต๊ะเรียนของพวกเขาถูกจัดให้อยู่ริมหน้าต่าง แสงแดดยามฤดูใบไม้ร่วงส่องทะลุผ่านบานกระจกเข้ามา ในฤดูกาลเช่นนี้ มุมเล็กๆ แห่งนี้จึงพลันดูน่ารักอบอุ่นขึ้นมาในทันใด
อี้หยางนอนฟุบพักผ่อนอยู่บนหมอนนอนคว่ำที่เขาพกติดตัวมา แสงแดดช่วยเคลือบแผ่นหลังของเขาไว้ด้วยประกายขอบทองอันอบอุ่น
หวังซางหนิงที่นั่งอยู่ข้างๆ จ้องมองเขาอยู่นาน จากนั้นแรงบันดาลใจก็แล่นพลุ่งพล่าน จรดปากกาเขียนบทกวีสั้นๆ ลงไปหนึ่งบท:
ณ มุมเล็กๆ ที่แสงแดดสาดส่องแห่งนี้
ฉันต้องการเพียงแค่——
หมอนรูปทรงประหลาดสักใบหนึ่ง
กับโต๊ะเรียนสักตัวหนึ่ง
ฉันจะนั่งลงตรงหน้าโต๊ะเรียน