เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 187 วันแรกของการฝึกทหาร ชุลมุนวุ่นวาย
เวลาใกล้จะห้าโมงเย็น พวกอี้หยางถึงค่อยไปรับชุดที่ใช้สำหรับการฝึกทหารกลับมายังหอพัก
แน่นอนว่าไม่มีทางเป็นชุดลายพรางคุณภาพดีเลิศอะไร อี้หยางลองเอามือลูบคลำดู ก็ฟันธงได้ทันทีว่าเนื้อผ้าไม่ใช่คอตตอน แต่น่าจะเป็นเส้นใยโพลีเมอร์สังเคราะห์บางชนิดที่ไม่ค่อยระบายอากาศเท่าไรนัก ทว่าอี้หยางไม่ถือสาเรื่องการสวมเสื้อผ้าแบบนี้ เพราะตอนซ่อมรถในชาติก่อน เขามักจะทำให้ตัวเองมอมแมมหน้าดำคร่ำเครียดอยู่เสมอ เสื้อผ้าลายพรางเก่าๆ ซอมซ่อทำนองนี้ นอกจากจะราคาถูกแล้วยังทนคราบสกปรก สวมใส่แล้วใช้งานได้จริงสุดๆ
แต่เขาก็ไม่ได้เหมือนเด็กๆ ที่พอได้ของมาก็เริ่มลองชุดในทันที อี้หยางพับชุดลายพรางฝึกทหารของตัวเองอย่างเรียบร้อยตามสบายแล้ววางไว้บนเตียง ส่วนทางด้านหวังเจี๋ยกับหลี่เม่าซินนั้นเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว ทั้งสองคนกำลังชี้นิ้วแซวกันไปมาด้วยสีหน้าระรื่น พลางยืนขยับท่าทางอยู่หน้ากระจก คนหนึ่งสวมหมวกกดลงครอบศีรษะเสียแน่น อีกคนรัดเข็มขัดสนามจนแทบจะถึงหน้าอก ต่างฝ่ายต่างมองอีกคนแล้วรู้สึกพิลึกกึกกือ จากนั้นก็ระเบิดหัวเราะก๊ากออกมาพร้อมกัน
ขณะที่โจวเสี่ยงกลับค่อนข้างนิ่งสงบ หลังจากได้เสื้อผ้ามา เขาก็ไม่ได้ลองใส่เหมือนกับอี้หยาง ทว่าเหตุผลของเขากลับน่าปวดหัวไม่น้อย... เสื้อผ้าไซส์ใหญ่เกินไปหนึ่งเบอร์