เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 188 พอเป็นพิธี
ยามนี้ผู้ที่พักอาศัยอยู่ในอาคารหลังนี้ไม่ได้มีแค่นักเรียนประจำเท่านั้น แม้แต่นักเรียนไปกลับก็ถูกจัดให้อยู่หอพักชั่วคราวเพื่อเข้าร่วมการฝึกทหารเช่นกัน เพื่อความสะดวกในการดูแลจัดการอย่างเป็นเอกภาพ อาคารหอพักจึงดูเอะอะจอแจเป็นพิเศษ
"นายชื่ออะไร?"
"อี้หยางครับ"
หอพักทั้งหลังเริ่มโกลาหลวุ่นวายไปตามเสียงนกหวีดของครูฝึกเหริน ตอนนี้มีเสียงกึกกักโครมครามดังไม่หยุดหย่อน เวลาสิบนาทีสำหรับทุกคนแล้วมันสั้นเกินไปจริงๆ และในสภาพแวดล้อมเช่นนี้ การที่อี้หยางเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จเรียบร้อยแต่เช้าตรู่ แถมยังยืนสงบนิ่งอยู่อย่างสุขุม จึงแลดูสะดุดตาเป็นพิเศษ
ครูฝึกเหรินตัวเตี้ยกว่าอี้หยางพอสมควร จึงต้องแหงนหน้ามองเขาเล็กน้อยแล้วเอ่ยถาม "ตื่นกี่โมง?"
"ฟ้าสว่างครับ"
"หึ ใช้ได้นี่" ครูฝึกเหรินตบไหล่อี้หยางเบาๆ "ส่วนสูงไม่เลวเลย ถ้าฝึกแถวชิดได้ดี เดี๋ยวจะให้เข้ากองเกียรติยศเชิญธงชาติ"
อี้หยางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ไม่ได้ตอบรับอะไร
เขากำลังชั่งน้ำหนักว่าการเข้ากองเชิญธงชาตินั้นมีประโยชน์อะไรบ้างหรือเปล่า