เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 186 ก้าวแรกของการเปิดเทอม ฝึกทหาร!
เมื่อขั้นตอนการรายงานตัวเสร็จสิ้น อาสองก็ช่วยอี้หยางถือสัมภาระ เตรียมตัวเดินลงบันได
ย่อมต้องบอกลาหวังซางหนิงชั่วคราว เธอไม่ได้เลือกอยู่หอพักในโรงเรียน ถึงอย่างไรหมู่บ้านของเจียงหลีหลีผู้เป็นลูกพี่ลูกน้องก็อยู่ห่างจากโรงเรียนไม่ถึงหนึ่งกิโลเมตร
ก่อนจะแยกย้าย หวังซางหนิงเอ่ยกับอี้หยางว่า “ต่อไปก็เป็นเพื่อนร่วมชั้นกันแล้ว ต้องช่วยชี้แนะให้มากๆ ด้วยนะ” สิ่งที่เธอเอ่ยถึงคือเรื่องการเรียน ถึงอย่างไรเธอก็เป็นโควตานักกีฬา และรู้ดีว่าอี้หยางสอบผ่านเข้ามาทางระบบการสอบคัดเลือกอิสระ ด้านผลการเรียนย่อมเก่งกาจกว่าตนเองมากโข จึงหยอดคำพูดปูทางไว้ล่วงหน้า เผื่อในอนาคตจะได้มาถามปัญหาการเรียนกับเขา...
ร่ำลากันอย่างเป็นทางการ
อี้หยางกับอาสองเดินมุ่งหน้าไปยังหอพัก เด็กหนุ่มที่ชื่อโจวเสี่ยงที่เพิ่งพบเมื่อครู่ก็กำลังเดินไปในทิศทางเดียวกัน โดยมีพ่อที่สวมเครื่องแบบ รปภ. เดินตามหลังมา อี้หยางสังเกตเห็นว่าโจวเสี่ยงคอยแอบชำเลืองมองตนเองเป็นระยะ รู้สึกขำอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้เป็นฝ่ายเข้าไปทักทายก่อน เพียงแต่มุ่งหน้าสู่จุดหมายปลายทางอย่างเงียบๆ
โจวเสี่ยงเดินตามหลังอี้หยางมาเงียบๆ... ไม่ได้แสดงการเดินตามนี้ออกมาอย่างจงใจจนเกินไป ทว่าในความเป็นจริง อี้หยางไปทางไหน เขาก็พร้อมจะตามไปทางนั้น และเหตุผลนั้นก็ค่อนข้างน่าละอายใจอยู่บ้าง...
เขาหาทางไปหอพักไม่เจอ