เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 185 เรื่องแทรกยามรายงานตัว
ภายในวงแหวนรอบสอง ถนนซือต้า นับเป็นเขตเมืองเก่าของนครฮั่นหนิงแล้ว ถนนหนทางที่นี่ไม่ได้กว้างขวางเหมือนรอบนอก และไม่ได้คึกคักจอแจเหมือนย่านศูนย์การค้าที่อยู่ไม่ไกลนัก ถนนที่ยามปกติมีคนสัญจรไม่มากนัก ยามนี้ใต้ร่มเงาไม้กลับมีรถยนต์ส่วนบุคคลแล่นเข้ามาจอดเรียงรายริมทาง คันแล้วคันเล่าจนแน่นขนัด บางคันจอดต่อท้ายยาวไปจนถึงสี่แยก... รถยนต์ส่วนตัวที่แล่นตามมาทีหลัง เจ้าของรถทำได้เพียงเลื่อนกระจกลง ถอนหายใจเบาๆ พลางบ่นพึมพำ “ตอนรายงานตัว ไม่อยากขับรถมาเลยจริงๆ...”
เดิมทีอาสองก็ไม่อยากขับรถมา ทว่าถึงอย่างไรก็มีสัมภาระ จะให้แบกหามมาตลอดทางก็ไม่ค่อยสะดวก คนส่วนใหญ่ที่ขับรถมาต่างก็มีความคิดเช่นเดียวกันนี้
ที่หน้าประตูโรงเรียนสาธิตฯ มีผู้ปกครองและเด็กๆ มารวมตัวกันอยู่หนาแน่นแล้ว เด็กๆ เหล่านี้ล้วนยังไม่มีชุดนักเรียน เป็นนักเรียนชั้น ม.4 เข้าใหม่...
วันนี้ไม่ได้พาอี้ชวนมาด้วย ถึงอย่างไรตอนรายงานตัวคนก็เยอะมาก ผู้ใหญ่ย่อมไม่อาจคอยจับตาดูความเคลื่อนไหวของเขาได้ตลอดเวลา หากพลัดหลงขึ้นมา... ที่นี่ไม่ใช่อำเภอชิงเหอนะ ทว่าอี้ชวนเองก็ไม่ได้สนใจเรื่องการรายงานตัวนี้สักเท่าไร เมื่อเทียบกันแล้ว การได้นอนขดตัวดูทีวีอยู่ในโรงเตี๊ยมทำให้เขาพึงพอใจมากกว่า