เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 184 มาถึง
อี้ซานขับรถไม่เร็วนัก รถแล่นอยู่บนทางหลวงพิเศษ ชิดอยู่ในช่องทางซ้ายสุด รถยนต์คันแล้วคันเล่าทางขวาแล่นฉิวผ่านไปอย่างรวดเร็ว ในยุคนี้ยังไม่มีรถยนต์มากมายขนาดนั้น ทางหลวงพิเศษจึงดูโล่งกว้าง อี้หยางจึงเอ่ยเตือนว่า หากขับช้า ควรขับในเลนกลางจะดีที่สุด เลนซ้ายสุดจำกัดความเร็วสูงสุด และในต่างประเทศ เลนซ้ายมีไว้สำหรับการแซงโดยเฉพาะ อี้ซานฟังแล้วไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่เปิดไฟเลี้ยวขวาอย่างเงียบๆ เหลือบมองกระจกมองหลัง แล้วค่อยๆ เปลี่ยนเลน
ยิ่งระยะทางใกล้ถึงนครฮั่นหนิงเข้าไปทุกที อี้หยางกลับรู้สึกว่าสีหน้ากลัดกลุ้มของอาสองยิ่งทวีความเข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ... อาสองย่อมมิได้จงใจแสดงออกมา ทว่าด้วยความสามารถในการสังเกตสีหน้าท่าทางของเขา จึงไม่อาจมองข้ามไปได้ เขาเคยคิดถึงความเป็นไปได้อยู่หลายอย่าง แต่ก็รู้สึกว่าไม่น่าจะใช่ ในที่สุดจึงอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามขึ้นมา “อาสองกำลังคิดอะไรอยู่เหรอครับ?”
อี้ซานชะงักไป “มีอะไรเหรอ?”
“ผมรู้สึกเหมือนอาสองดูไม่ค่อยมีความสุขเท่าไรเลยครับ...”
“ไม่มีความสุขเหรอ? เปล่า... ไม่มี๊! จะเป็นอย่างนั้นได้ยังไงกัน? แกกำลังจะได้ไปเรียนในโรงเรียนที่ดีที่สุดในมณฑล มีหรือที่อาจะไม่ดีใจ? แล้วยังมีเจ้าอี้ชวนอีก... เด็กคนนี้ยังไม่เคยมานครฮั่นหนิงเลย พาเขามาเปิดหูเปิดตาเปิดโลกทัศน์ ล้วนเป็นเรื่องที่น่ายินดีทั้งนั้น...”
อี้หยางขมวดคิ้วเล็กน้อย “อย่างนั้นเหรอครับ...”