เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 176 เรื่องราวพลิกผัน
“ของชิ้นนี้เรียกว่าหมอนนอนคว่ำครับ”
อี้หยางถือหมอนนอนคว่ำไว้ แล้วเริ่มอธิบายสรรพคุณและการใช้งานของมันให้จ้าวซิ่วหลานกับจ้าวเยว่เอ๋อฟัง
“เวลาใช้ ก็ทำแบบนี้ ฟุบลงไปข้างบน ดูสิครับ ตรงนี้มีรูอยู่ช่องหนึ่ง เอาหน้ามุดลงไปได้พอดี... ด้านล่างเป็นแบบนี้ สอดแขนเข้าไปได้ ก็จะไม่กดทับแขน...”
อี้หยางอธิบายไปพลาง สาธิตให้ดูไปพลาง สุดท้ายก็สรุปว่า “ถ้าใช้นอนกลางวันในโรงเรียน จะสบายมากเลยครับ”
แน่นอนว่า ขอบเขตการใช้งานของหมอนนอนคว่ำย่อมมิได้จำกัดอยู่แค่นักเรียนนอนกลางวันเท่านั้น บรรดาพนักงานออฟฟิศคนทำงานที่ต้องพักผ่อนช่วงเที่ยงในบริษัทหรือหน่วยงานต่างๆ ก็สามารถนำหมอนนอนคว่ำใบนี้ไปใช้ได้เช่นเดียวกัน
สองแม่ลูกตั้งใจฟังคำอธิบายของอี้หยางจนจบ จ้าวซิ่วหลานก็หัวเราะออกมา “ของแบบนี้... มันมีประโยชน์อะไรกันนะ...”
ในสายตาของเธอ การนอนหลับก็นอนบนเตียงก็สิ้นเรื่อง ไม่เห็นมีความจำเป็นต้องใช้ของพรรค์นี้เลย ฟังดูแล้วยุ่งยากพิลึก
ความทุกข์ยากของคนเรานั้นไม่อาจเข้าใจร่วมกันได้ทั้งหมด ในความคิดของเธอ นักเรียนได้เรียนหนังสือก็ดี หรือคนที่นั่งทำงานในออฟฟิศก็ดี ล้วนเป็นเรื่องที่สุขสบายทั้งนั้น เธอไม่เคยได้สัมผัสชีวิตแบบนั้น จึงไม่อาจเข้าใจความรู้สึกของคนที่หากไม่ได้นอนกลางวันแล้ว ช่วงบ่ายจะทำอะไรก็ไร้เรี่ยวแรงไปเสียหมดได้...
แต่ด้วยความอยากรู้อยากเห็น จ้าวซิ่วหลานจึงยังถามขึ้นมาคำหนึ่ง “แล้วของชิ้นนี้... จะเอาไปทำอะไรเหรอจ๊ะ?”