เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 171 เรื่องเล่าเล็กๆ ของจอมยุทธ์หญิง
วันแรก อี้หยางไปเป็นเพื่อนหวังซางหนิงเพื่อทดสอบวิ่งระยะสั้น วันที่สอง ถึงคิวที่อี้หยางต้องเข้าสอบบ้างแล้ว เดิมทีเจียงหลีหลีตั้งใจจะมาอยู่เป็นเพื่อนอี้หยาง แต่เพียงแค่ผ่านช่วงเช้าไป นั่งรออยู่ใต้ตึกกับหวังซางหนิงอย่างน่าเบื่อหน่ายไปสองชั่วโมงกว่า เธอก็ขอยอมแพ้ ในช่วงพักกลางวัน เจียงหลีหลีจึงเอ่ยขึ้นว่า: "ให้ซางหนิงอยู่เป็นเพื่อนเธอแล้วกันนะ"
อี้หยางเอ่ยว่า: "อันที่จริงไม่จำเป็นหรอกครับ ผมอยู่คนเดียวได้สบายมาก"
ทว่าเจียงหลีหลีกลับบอกว่า: "ยังไงก็ต้องมีคนอยู่เป็นเพื่อนเธอสักคนสิ เธอไม่เคยใช้ชีวิตอยู่ในเมืองใหญ่มาก่อน ในเมื่ออุตส่าห์ดั้นด้นมาพึ่งพาฉันถึงที่นี่แล้ว ฉันก็ต้องรับผิดชอบดูแลเธอให้ดีสิ"
อี้หยางคิดในใจ อันที่จริงไม่ได้มาพึ่งพาอะไรสักหน่อย เขาหันไปมองหวังซางหนิง อีกฝ่ายกลับชิงพูดขึ้นมาก่อนก้าวหนึ่ง: "ฉันยังไงก็ได้นะ ยังไงช่วงบ่ายฉันก็ไม่มีธุระอะไรอยู่แล้ว"
อี้หยางเอ่ยว่า: "ต้องยืนรออยู่นอกห้องเรียนตั้งสองชั่วโมงกว่า มันค่อนข้างน่าเบื่อนะ"
"อยู่กับพี่ก็ค่อนข้างน่าเบื่อเหมือนกันนั่นแหละ"
เจียงหลีหลีถึงกับทำหน้าไร้วาจาไปในทันใด
หวังซางหนิงเอ่ยต่อไปว่า: "ในโรงเรียนมีบาร์เดี่ยวบาร์คู่อยู่เพียบ ฉันไม่เบื่อหรอก"