เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 170 เดินช้อปปิ้ง
รับประทานอาหารเสร็จเรียบร้อย ก็เป็นเวลาพลบค่ำแล้ว อี้หยางเอ่ยคำร่ำลาเจียงหลีหลีและหวังซางหนิง จากนั้นก็ไปหาโรงแรมแถวนั้นเพื่อเปิดห้องพักหนึ่งห้อง ในยุคสมัยนี้โรงแรมเครือข่ายชื่อดังที่ฮิตระเบิดยังมีไม่มากนัก โรงแรมที่สามารถเปิดสาขาได้โดยพื้นฐานแล้วล้วนเป็นโรงแรมระดับหรูหรา โรงแรมเครือข่ายระดับกลางที่ในยุคหลังฮิตถล่มทลายอย่างหรูเจียหรือฮั่นถิงแทบจะยังเป็นพื้นที่ว่างเปล่า อี้หยางจึงเลือกพักที่ "โรงแรมเหอชิง" แห่งหนึ่ง ล้วนเป็นเพราะชื่อนี้คล้ายคลึงกับอำเภอชิงเหอบ้านเกิดของเขา
เจียงหลีหลีบอกว่า พรุ่งนี้จะพาเขาออกไปเดินเที่ยวชมเมือง
คงจะคิดว่าเขาเป็นพวกเด็กบ้านนอกที่ไม่เคยเข้าเมืองใหญ่มาก่อนเป็นแน่แท้ ขำชะมัด แน่นอนว่าเรื่องนี้ย่อมเข้าใจได้ ในสายตาของเจียงหลีหลี เขาไม่เคยเดินทางออกนอกเขตอำเภอมาก่อน ในยุคสมัยนี้ยังไม่มีระบบจีพีเอสนำทางบนมือถือ การเดินทางมายังมหานครใหญ่อย่างฮั่นหนิง ย่อมไม่เหมือนอำเภอเล็กๆ เด็กวัยรุ่นจำนวนมากที่เดินทางจากสถานที่เล็กๆ เข้าสู่เมืองใหญ่เป็นครั้งแรก ในแต่ละปีมีคนหลงทางให้เห็นอยู่บ่อยครั้ง
อี้หยางในชาติก่อน ที่ก้าวออกมาจากอำเภอเล็กๆ อย่างคนโง่เขลาเบาปัญญา ดิ้นรนฟันฝ่าเอาชีวิตรอดในเมืองใหญ่อย่างสะบักสะบอม ก็นับว่าเข้าใจเมืองแห่งนี้อย่างทะลุปรุโปร่งแล้ว ทว่าในสภาวะเช่นนั้น ดูเหมือนเขาจะไม่เคยสัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงของเมืองแห่งนี้เลยสักนิด เพราะทุกสิ่งทุกอย่างล้วนเกิดขึ้นอย่างเงียบเชียบและซึมลึก