เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 172 เถ้าแก่แซ่อี้
ค่าอาหารมื้อค่ำอี้หยางเป็นฝ่ายชิงไปจ่ายเงินด้วยตนเอง ไม่ใช่ของราคาแพงอะไร วันแรกที่กินของค่อนข้างหรูหราเจียงหลีหลีเป็นคนจ่าย ในฐานะเจ้าบ้านการแสดงน้ำใจต้อนรับขับสู้ย่อมเป็นเรื่องที่เข้าใจได้ แต่หากจะให้เจียงหลีหลีเป็นคนจ่ายเงินให้ตลอดเวลา ในใจของอี้หยางย่อมรู้สึกต่อต้านอยู่ไม่น้อย ทว่าโดยรวมแล้วอาหารมื้อค่ำไม่ได้แพงอะไร เจียงหลีหลีจึงไม่ได้ยืนกรานปฏิเสธอย่างรุนแรงว่ามื้อนี้เธอต้องเป็นคนจ่าย... เมื่อความสัมพันธ์สนิทสนมกันถึงระดับหนึ่ง จึงไม่ค่อยได้ใส่ใจในรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ เหล่านี้แล้ว
จากนั้นอี้หยางก็นั่งรถแท็กซี่กลับโรงแรม
หลังจากเขากลับไปแล้ว เจียงหลีหลีกับหวังซางหนิงก็เดินทางกลับบ้านด้วยกัน
ย่อมเป็นบ้านของเจียงหลีหลีนั่นเอง เธอมีบ้านอยู่ในเมืองฮั่นหนิงถึงสองหลัง หลังแรกคือตอนที่เธอเรียนมหาวิทยาลัย คุณแม่ซื้อห้องชุดไว้ข้างๆ มหาวิทยาลัยให้หลังหนึ่ง ปัจจุบันหลังจากเรียนจบแล้วจึงไม่เคยไปพักอาศัยอีกเลย นานๆ ครั้งก็จะจ้างแม่บ้านไปทำความสะอาดสักรอบ แต่ก็ไม่มีความคิดที่จะปล่อยให้คนอื่นเช่า... ตามคำพูดของเธอ เฟอร์นิเจอร์ของตนเอง โดยเฉพาะอย่างยิ่งเตียง โซฟาอะไรเทือกนั้น หากถูกคนอื่นนำไปใช้ เธอจะรู้สึกไม่สบายใจเป็นอย่างยิ่ง