เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 169 แสงอัสดงมิใช่วัยชรา ลมมะนาวพัดพริ้วดั่งสายลม
วันรุ่งขึ้นหลังจากงานเลี้ยงอาหารค่ำ อี้หยางก็ออกเดินทางมุ่งหน้าสู่เมืองฮั่นหนิง รวมเบ็ดเสร็จแล้ว ในบัตรมีเงินอยู่สามถึงสี่หมื่นหยวน ยามเดินทางไกลจึงซื้อตั๋วรถบัสด่วนปรับอากาศ รถบัสประเภทนี้แพงกว่ารถบัสธรรมดายี่สิบกว่าหยวน ไม่มีความจำเป็นต้องยอมลำบากตัวเองเพื่อเงินเพียงแค่นี้
เมื่ออารองเดินทางมาถึงตัวอำเภอด้วยความกระตือรือร้นตื่นเต้น อี้หยางกลับโทรศัพท์ไปบอกอารองว่าตนเองออกเดินทางไปแล้ว ด้วยเหตุผลว่าซื้อตั๋วรถผิดวัน ทำเอาอารองบ่นพร่ำสั่งสอนยกใหญ่ในสายโทรศัพท์ แต่ก็จนปัญญา ทำได้เพียงกำชับซ้ำแล้วซ้ำเล่าให้เขาระมัดระวังเรื่องความปลอดภัย...
อี้หยางบอกอารองว่าไม่ต้องตกใจ ในเมืองเอกของมณฑลเขามีคนรู้จักคอยดูแลอยู่
ย่อมเป็นอาจารย์เจียงนั่นเอง
ก่อนออกเดินทางได้โทรศัพท์หาเจียงหลีหลีแล้ว อย่างไรเสียช่วงนี้มหาวิทยาลัยก็กำลังปิดเทอมฤดูร้อน เธอไม่มีธุระอะไร จึงตั้งใจมารอรับเขาที่สถานีขนส่ง
และอี้หยางก็ได้พบกับหวังซางหนิงเป็นครั้งแรกที่สถานีขนส่งแห่งนี้นี่เอง
หลังจากเดินทางมาถึงสถานีขนส่ง อี้หยางก็ก้าวลงจากรถ เดินออกจากลานจอดรถ เข้าไปในห้องโถงผู้โดยสารขาเข้าเพื่อมองหาเจียงหลีหลี ตามจุดที่เธอบอกไว้ในโทรศัพท์เขามองหาอยู่นานสองนาน แต่ก็ไม่เห็นแม้แต่เงาคน
ในเวลานั้นเอง ด้านหลังก็มีคนส่งเสียงเรียกแผ่วเบาขึ้นมาว่า: "นาย... นายคืออี้หยางใช่ไหม?"