เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 164 วัยเยาว์ (ตอนต้น)
กาลเวลาไหลผ่านไปอย่างรวดเร็วเช่นนี้ วันนี้ดูเหมือนจะเป็นช่วงเวลาที่ผ่อนคลายและเอื่อยเฉื่อยที่สุดนับตั้งแต่อี้หยางได้กลับมาเป็นนักเรียนอีกครั้ง
ทุกคนมุ่งหน้าไปยังฟาร์มเลี้ยงหมูของบ้านจางปู่โซ่วพร้อมกัน
ฟาร์มเลี้ยงหมูของบ้านจางปู่โซ่วตั้งอยู่บนเนินเขาแห่งหนึ่ง มีถนนดินสายหนึ่งที่สามารถขับรถขึ้นไปได้ ทว่ารถยนต์คันเดียวไม่สามารถจุคนได้มากมายขนาดนี้ ดังนั้นตรงบริเวณเชิงเขา ทุกคนจึงตัดสินใจเดินเท้าขึ้นไปด้วยกัน
เมื่อวานเพิ่งจะมีฝนตกหนักลงมา ดังนั้นแม้มาตรฐานการสร้างถนนดินสายนี้จะพอให้รถยนต์วิ่งผ่านไปมาได้ แต่ในเวลานี้จึงยังคงมีโคลนแฉะอยู่บ้างเล็กน้อย
กลุ่มคนกลุ่มนี้มีขบวนแถวที่ยิ่งใหญ่อึกทึกครึกโครมไม่เบา
อี้หยางเดินนำขบวนเป็นทัพหน้า ด้านหลังตามมาด้วยจ้าวเฉียง หลัวปิง จางปู่โซ่ว รวมไปถึงลั่วลั่วเยว่ ชิวกั่วหราน หม่าซืออวี่ โจวโจว และหนิงจือซิน
อันที่จริง เมื่อปีกลายก็เคยมีกิจกรรมในทำนองนี้มาแล้วครั้งหนึ่ง นั่นก็คือคราวที่ชวนกันไปหาทำเลในชนบทเพื่อย่างบาร์บีคิว ทว่าในคราวนี้ความรู้สึกระหว่างพวกเขาแตกต่างไปจากแต่ก่อนอย่างเห็นได้ชัด พวกเขากลายเป็นเพื่อนสนิทที่ดีต่อกันมากแล้วจริงๆ
แน่นอนว่าย่อมเป็นความคิดริเริ่มของอี้หยาง ที่อาศัยจังหวะช่องว่างหลังจากสอบเสร็จ หาสถานที่สักแห่งเพื่อทำกิจกรรมร่วมกัน พอเขาเสนอว่าจะไปฟาร์มหมูของบ้านจางปู่โซ่ว ทุกคนต่างก็แสดงความสนใจกระตือรือร้นเป็นอย่างยิ่ง