เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 165 วัยเยาว์ (ตอนจบ)
สายฝนตกลงมากระทบกระเบื้องหลังคาดังเปาะแปะแย่งชิงกันไม่ขาดสาย บรรเลงออกมาเป็นบทเพลงประสานเสียงอันไพเราะเสนาะหู มองจากใต้ชายคาออกไปในระยะไกล โลกภายนอกถูกปกคลุมไปด้วยม่านน้ำระลอกแล้วระลอกเล่า
นอกจากอี้หยางแล้ว ทุกคนต่างไม่เคยมีประสบการณ์ในทำนองนี้มาก่อน แต่ละคนจึงตื่นเต้นกระตือรือร้นเป็นอย่างยิ่ง ยืนอยู่ตรงประตูมองดูขุนเขาท่ามกลางสายฝน แต่พอนานเข้าก็เริ่มรู้สึกเบื่อหน่าย ดังนั้นจึงมีคนเสนอขึ้นมาว่าให้ลองเดินสำรวจดูรอบๆ ภายในวัด จากนั้นทุกคนก็เริ่มแยกย้ายกันออกเป็นกลุ่มย่อยสองสามคน
ในสถานที่แปลกหน้า การจะทำอะไรสักอย่าง ย่อมต้องมีเด็กผู้ชายอยู่ด้วยสักคนถึงจะรู้สึกอุ่นใจ โจวโจวเป็นฝ่ายเอ่ยชวนจางปู่โซ่วก่อน เจ้าอ้วนไม่ได้ปฏิเสธ ทั้งสองคนเดินลัดเลาะผ่านประตูด้านข้างของวิหารต้าสยงเป่าเตี้ยนเข้าไปข้างใน ส่วนพวกเด็กผู้หญิงที่เหลือ ต่างพากันมารวมตัวอยู่ข้างกายอี้หยางโดยมิได้นัดหมาย...
จ้าวเฉียงทอดถอนใจออกมาอย่างเปล่าเปลี่ยวอีกครั้ง
สายฝนยังคงตกลงมาอย่างต่อเนื่อง
ทว่านี่ไม่ใช่วัดที่มีขนาดใหญ่โตอะไรนัก ใช้เวลาเพียงไม่นานทุกคนก็เดินวนจนทั่วหนึ่งรอบ