เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 163 ต้องรอนานมาก
อี้หยางมองเห็นความร้อนรนกระวนกระวายใจของจ้าวเยว่เอ๋อ จึงไม่รอช้าแม้แต่วินาทีเดียว เขารีบลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว เดินตรงไปที่หน้าประตูแล้วเอ่ยถามว่า: "เกิดอะไรขึ้นเหรอ?"
หยาดน้ำตาของจ้าวเยว่เอ๋อเอ่อล้นคลอเบ้าขึ้นมาทันที: "พ่อ... พ่อของฉันเกิดเรื่องแล้ว!"
อี้หยางชะงักไปเล็กน้อย: "พ่อเกิดเรื่องงั้นเหรอ?"
...
ว่ากันตามตรงแล้ว สุดท้ายก็ยังคงเป็นเรื่องเงินอยู่ดี
พ่อของจ้าวเยว่เอ๋อออกไปทำงานรับจ้างข้างนอก มีงานประจำอยู่ที่บริษัทรับจ้างขนย้ายบ้านแห่งหนึ่ง แต่ในยามว่างก็ยังคงรับงานจ้างจิปาถะอื่นๆ เพิ่มเติมอยู่เสมอ เมื่อไม่กี่วันก่อน เพิ่งจะได้รับงานช่างไม้ตกแต่งภายในมางานหนึ่ง ค่าตอบแทนค่อนข้างสูง เขาจึงทำงานที่บริษัทรับจ้างย้ายบ้านในตอนกลางวัน พอตกพลบค่ำก็ไปทำงานช่างไม้ต่อ เนื่องจากการทำงานหนักที่ใช้แรงงานอย่างต่อเนื่องติดต่อกัน ร่างกายจึงเหนื่อยล้าจนแทบหมดเรี่ยวแรง คืนวันหนึ่งขณะกำลังทำงานช่างไม้เขาก็ผล็อยหลับไปด้วยความเหนื่อยอ่อน เผลอทิ้งตัวพิงเข้าใส่โครงไม้ ชั้นวางของน้ำหนักหลายร้อยจินจึงพังถล่มลงมา ทับจนขาหัก...
ต้องใช้ค่ารักษาพยาบาลเป็นเงินก้อนใหญ่
และที่สำคัญที่สุดก็คือ งานของบริษัทตกแต่งภายในก็ไม่สามารถทำต่อไปได้อีกแล้ว ในตอนนี้คนยังคงนอนรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาล นี่จึงเป็นการซัดกระหน่ำเข้าใส่ครอบครัวนี้อย่างหนักหน่วงอย่างไม่ต้องสงสัย
สิ่งเดียวที่นับเป็นความโชคดีท่ามกลางความโชคร้ายก็คือ ไม่มีอันตรายถึงแก่ชีวิต