เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 160 บอกลาเจียงหลีหลี (ตอนต้น)
ไม่กี่วันต่อมา ภายใต้ความช่วยเหลือของลั่วเจิ้งเหว่ย ลิขสิทธิ์คำร้องและทำนองก็ถูกขายออกไปได้อย่างราบรื่น ด้วยสัญญาซื้อขาดในราคา 110,000 หยวน การซื้อขาดในที่นี้ไม่ได้หมายถึงการมอบสิทธิ์ขาดแต่เพียงผู้เดียว (Exclusive License) ให้แก่ค่ายเพลงแห่งนี้ ทว่าหมายถึงผลกำไรหรือขาดทุนในอนาคตของบทเพลงนี้จะไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับตัวอี้หยางอีกต่อไป ซึ่งตรงกันข้ามกับสัญญาแบบแบ่งเปอร์เซ็นต์ผลกำไร ความจริงแล้วนับว่ายอดเยี่ยมมากแล้ว ในเมื่อไม่ได้เป็นสัญญาผูกขาดแต่เพียงผู้เดียว เช่นนั้นหากในอนาคตเขาสามารถบันทึกเสียงทำมาสเตอร์เพลงนี้ออกมาได้ เขาก็ยังคงสามารถใช้ลิขสิทธิ์สิ่งบันทึกเสียงมาทำเงินได้อยู่ดี ซึ่งจะทำเงินได้มากกว่าลิขสิทธิ์คำร้องทำนองอย่างมหาศาล และยังสามารถขายสิทธิ์ให้แก่ค่ายเพลงแห่งต่อไปได้อีกด้วย
เมื่อนึกย้อนทบทวนถึงระลอกคลื่นสารพัดอย่างที่เกิดจากบทเพลงบทนี้ อี้หยางก็รู้สึกเคว้งคว้างและสะท้อนใจอยู่บ้าง