เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 159 คนแก่ไม่เอาถ่านกับเด็กไม่เอาถ่าน
"เธอชอบจางปู่โซ่วเนี่ยนะ?"
ผู้คนบนท้องถนนเดินผ่านไปมาขวักไขว่ ไม่มีใครให้ความสนใจเป็นพิเศษกับเด็กทั้งสามคน อี้หยาง, ลั่วเสวี่ย และโจวโจว กำลังสนทนากันอย่างเป็นกันเอง
"ฉัน... เปล่าสักหน่อย!" โจวโจวเอ่ยด้วยใบหน้าที่แดงก่ำ เพียงแต่เสียงปฏิเสธนี้ ฟังดูอย่างไรก็ไม่มีความมั่นใจเลยแม้แต่น้อย
ย่อมไม่มีความน่าเชื่อถือแต่อย่างใด
อี้หยางเองก็รู้สึกว่าตนเองเสียกิริยาไปสักหน่อย เมื่อคิดทบทวนดูอย่างละเอียด ความจริงแล้วก่อนหน้านี้มีเค้าลางบางอย่างที่สามารถคาดเดาผลลัพธ์นี้ได้ตั้งนานแล้ว เพียงแต่เขาไม่เคยเก็บเอาความคิดเล็กคิดน้อยที่โจวโจวแสดงออกมามาใส่ใจเลย
นี่สะท้อนให้เห็นสัจธรรมข้อหนึ่งของโลกมนุษย์: หากหน้าตาไม่สะดุดตา แม้แต่คุณสมบัติที่จะกลายมาเป็นหัวข้อนินทาซุบซิบ คุณก็ยังไม่มีเลยด้วยซ้ำ
ช่างโหดร้ายเสียจริง
ทว่านี่ไม่ได้หมายความว่าเขากำลังหัวเราะเยาะโจวโจว อี้หยางคิดว่าโจวโจวเป็นเด็กสาวที่ดีมากคนหนึ่ง เด็กสาวคนนี้นอกจากจะอ้วนไปสักหน่อยแล้ว ด้านอื่นๆ ล้วนยอดเยี่ยมไปหมด
โจวโจวเป็นคนที่มีนิสัยเหมือนชื่อของเธอ (โจว ที่แปลว่า โจ๊ก/ข้าวต้ม) เป็นเด็กสาวที่อ่อนหวานนุ่มนวล ขี้ขลาด ปากก็มักจะพูดติดปากอยู่เสมอว่า: "ฉันกลัวจัง..." ทำอะไรก็เชื่องช้าเป็นระเบียบ พูดจาก็เนิบนาบนุ่มนวล