เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 161 อำลาเจียงหลีหลี (ตอนจบ)
เจียงหลีหลีผล็อยหลับไปบนเตียง บนใบหน้าของเธอยังคงแต่งแต้มด้วยรอยยิ้มอันบริสุทธิ์ผุดผ่อง ราวกับไอศกรีมแท่งอันแสนสดชื่นในวันฤดูร้อนที่อบอ้าว ยามนี้ย่างเข้าสู่ฤดูร้อนแล้ว หน้าต่างในห้องของเธอเปิดแง้มไว้ มีเพียงมุ้งลวดกั้นอยู่ชั้นหนึ่ง สายลมเย็นพัดโชยเข้ามา มองทะลุหน้าต่างออกไป ใบไม้สีเขียวอ่อนด้านนอกส่ายไหวไปมา หยาดฝนหยดติ๋งๆ ไหลรินลงมาจากซอกใบไม้
เขาเดินเข้าไปปิดหน้าต่างลง
อี้หยางยืนมองอยู่ข้างเตียงครู่หนึ่ง... แน่นอนว่า ย่อมไม่ถึงขั้นเกิดความคิดอกุศลใดๆ ต่อเจียงหลีหลี เมื่อมองดูหญิงสาวผู้แสนพิเศษคนนี้ เขาก็เพียงแค่รู้สึกว่าเธอน่ารักดี มองดูอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็ดึงประตูปิดลงอย่างแผ่วเบา แล้วเดินออกไปเก็บกวาดทำความสะอาดอยู่ด้านนอก
...
ฤทธิ์ตกค้างของไวน์แดงนั้นค่อนข้างรุนแรง อี้หยางไม่ได้ไม่เมา เพียงแต่เขายังคงประคองสติสัมปชัญญะให้แจ่มชัดเอาไว้ได้ เขานึกขึ้นได้ว่า คนจำนวนมากเวลาเมามาย หากเกิดอาเจียนออกมา ก็มีโอกาสสูงที่จะสำลักอุดหลอดลม... แม้ความเป็นไปได้เช่นนี้จะมีค่อนข้างน้อย แต่หากพูดถึงแล้วก็ยังนับว่าน่ากลัวอยู่ดี จึงจำเป็นต้องมีคนคอยเฝ้าดู เมื่อคิดได้ดังนั้น และเก็บกวาดห้องของเจียงหลีหลีจนเรียบร้อยเกือบหมดแล้ว เขาก็ทิ้งตัวลงนอนบนโซฟาได้อย่างสบายใจ
ยามนอนอยู่บนโซฟา ชั่วขณะแรกเขายังไม่หลับ แม้ศีรษะจะรู้สึกหนักอึ้งและมึนงงอยู่บ้าง แต่ก็ยังอดไม่ได้ที่จะคิดทบทวนเรื่องราวบางอย่าง