เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 158 ชอบจางปู่โซ่ว...?!
ฟาร์มเลี้ยงหมูของครอบครัวจางปู่โซ่วเริ่มเปิดดำเนินการผลิตแล้ว เขาเคยเอ่ยปากชวนอี้หยางอยู่หลายครั้ง อยากให้อี้หยางไปสัมผัสประสบการณ์ชีวิตที่นั่นบ้าง ทว่ากลับถูกอี้หยางปฏิเสธไปอย่างเด็ดขาดและหนักแน่น พร้อมกับถีบส่งไปหนึ่งที: "อย่ามาหวังหลอกให้ฉันไปเป็นแรงงานเถื่อนให้แกเลย"
อี้หยางรู้ดีว่า ในช่วงนี้ฟาร์มเลี้ยงหมูมีเรื่องราวให้ต้องจัดการเยอะแยะมากมาย จางปู่โซ่วมักจะถูกเกณฑ์ตัวไปช่วยงานอยู่เสมอ นานๆ ทีตอนที่เขามาโรงเรียน บนตัวจึงมักจะติดเอากลิ่นอายคลุมเครือบางอย่างที่ติดมาจากตัวหมูมาด้วย
เมื่อเร็วๆ นี้ ในที่สุดจางปู่โซ่วก็หลุดพ้นออกมาจากเงาทึบของจางเสวี่ยเฟินได้เสียที สิ่งที่สามารถช่วยปลดปล่อยลูกผู้ชายคนหนึ่งออกมาจากนรกแห่งการไขว่คว้าหาความรักจากผู้หญิงคนหนึ่งไม่ได้นั้น คงจะมีเพียงแค่ความรักครั้งใหม่เท่านั้นกระมัง
อี้หยางเอ่ยว่า: "แกก็แค่กระโดดจากนรกขุมหนึ่งไปยังนรกอีกขุมหนึ่งเท่านั้นแหละ"
จางปู่โซ่วเอ่ยว่า: "แต่ก่อนฉันเป็นเทวดา ก็เลยปรับตัวเข้ากับนรกไม่ได้ แต่ตอนนี้ฉันกลายเป็นปีศาจแล้ว ฉันก็เลยรู้สึกเหมือนปลาได้น้ำยังไงล่ะ!"
อี้หยางจ้องมองจางปู่โซ่วอยู่นาน ก่อนจะเอ่ยออกมาอย่างจริงจังว่า: "ปีศาจเหรอ? มีปีศาจที่อ้วนกลมขนาดแกด้วยหรือไง?"
"ฉัน... ฉันเป็นปีศาจแอสโมเดียส (Asmodeus) ไม่ได้หรือไงเล่า?"
"..."