เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 149 สายโทรศัพท์จากมิจฉาชีพ
ในยุคสมัยที่ยังไม่มีสมาร์ตโฟนและอินเทอร์เน็ตยังไม่แพร่หลาย วันเวลาในชนบทจึงดำเนินไปอย่างเชื่องช้าเป็นพิเศษ
ทว่าสำหรับอี้หยางแล้ว ความเชื่องช้าเช่นนี้กลับเป็นสิ่งที่เขาถวิลหา การได้นั่งอ่านหนังสืออย่างเงียบสงบ ได้ยินเพียงเสียงนกร้องเจื้อยแจ้วและเสียงใบไผ่เสียดสีกันตามสายลม มันช่างทำให้จิตใจสงบเยือกเย็นอย่างแท้จริง
ในทางตรงกันข้าม อี้หยางรู้สึกว่าการได้อ่านหนังสือดีๆ สักเล่มหนึ่ง ย่อมได้รับประโยชน์และคุณค่ามากกว่าการนั่งไถดูคลิปวิดีโอสั้นนับพันๆ คลิปในอนาคตเสียอีก
ย่อมแน่นอนว่า การมาพักอาศัยอยู่ที่บ้านของอารอง ย่อมเป็นไปไม่ได้ที่จะนั่งอยู่เฉยๆ โดยไม่หยิบจับทำอะไรเลยจริงๆ
ในฤดูหนาว แม้ชาวนาจะไม่ได้มีงานล้นมือมากมาย ทว่าก็ไม่ได้หมายความว่าจะไม่มีงานให้ทำเลย หลังจากมาพักอยู่ได้สองสามวัน บ้านของอารองก็เริ่มล้มหมูอีกครั้ง เดิมทีการล้มหมูก็เป็นเรื่องที่มักจะทำกันในฤดูหนาวอยู่แล้ว หมูอ้วนตัวใหญ่ที่เชือดไปเมื่อตอนฤดูร้อนคราวนั้นก็คือตัวที่หลงเหลือมาจากฤดูหนาวของปีก่อน ในคราวนี้อี้ชวนได้สมความปรารถนาในการชมภาพเหตุการณ์ล้มหมูอย่างจุใจ ทว่าเมื่อได้เห็นมีดยาวขนาดเท่าท่อนแขนแทงพรวดเข้าไปที่ลำคอของหมู มันก็ยังคงเป็นภาพที่ชวนให้สยดสยองขนพองสยองเกล้าอยู่ดี ใบหน้าของเจ้าเด็กนั่นซีดเผือดดูไม่ค่อยสู้ดีนัก... จนกระทั่งตอนที่ได้กินเนื้อหมูนั่นแหละ ถึงค่อยกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาได้บ้าง