เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 142 สิ่งประดิษฐ์เล็กๆ และผลงานดั้งเดิมชิ้นน้อย
การเรียนมักเป็นกระบวนการสั่งสมอย่างเงียบงันเพื่อรอวันผลิบานเสมอมา ในหลายๆ ครั้ง คุณเพียงแค่ทำสิ่งเดิมๆ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ในกระบวนการนี้เปรียบประดุจการวิ่งไปข้างหน้าอย่างโดดเดี่ยวบนเส้นทางที่มองไม่เห็นจุดสิ้นสุด มีเพียงยามที่หยุดพักเป็นครั้งคราว ยามเงยหน้าขึ้นมาถึงจะได้มองเห็นตำแหน่งแห่งที่ที่ตนเองยืนอยู่
การสอบก็เปรียบเสมือนหมุดหมายหลักชัยที่มองเห็นยามเงยหน้านั้นเอง
เหลือเวลาอีกเพียงสองสัปดาห์ก่อนการสอบปลายภาค อี้หยางก็ก้าวเข้าสู่ช่วงของการทบทวนเนื้อหาภาพรวมทั้งหมดแล้ว คราวนี้เมื่อเทียบกับการสอบกลางภาคแล้ว ชวนให้รู้สึกตึงเครียดมากยิ่งขึ้น ความจริงแล้วเมื่ออารมณ์ความรู้สึกเช่นนี้ผุดขึ้นมา เขากลับรู้สึกขบขันตัวเองอยู่บ้าง... ก็แค่การสอบปลายภาคระดับ ม.ต้น เท่านั้นเองแท้ๆ ในฐานะคนที่เคยผ่านวัยผู้ใหญ่มาแล้ว กลับรู้สึกตื่นเต้นกังวลขึ้นมาได้
เพื่อเตรียมตัวรับมือกับการสอบ ในช่วงนี้ตอนพักกลางวันเขาจึงไม่ได้ออกไปเดินเตร็ดเตร่ข้างนอกอีก เมื่อกินอาหารกลางวันในโรงเรียนเสร็จสิ้น ก็จะกลับมาที่ห้องเรียนเพื่อทำโจทย์และท่องจำคำศัพท์ เพียงแต่การไม่มีช่วงเวลาพักผ่อนเช่นนี้ย่อมไม่ใช่ความคิดที่ดี จำเป็นต้องงีบหลับกลางวันสักเล็กน้อย มิฉะนั้นตลอดทั้งช่วงบ่ายจะยากที่จะมีสมาธิกระปรี้กระเปร่า ประสิทธิภาพในการเรียนรู้จะลดฮวบลงอย่างมหาศาล
ฟุบหลับลงบนโต๊ะเรียน