เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 143 นักเรียนดีเด่นสามด้านระดับมณฑล
ลั่วเจิ้งเหว่ยกำลังปวดหัววุ่นวายอยู่กับเรื่องดนตรีประกอบวิดีโอ ลูกสาวก็ยังคงมาคอยก่อกวนอยู่ข้างๆ ไม่หยุดหย่อน ตัวเขาที่มักจะอยากเก็บรักษาสิ่งที่ดีที่สุดไว้ให้แก่คนในครอบครัวเสมอมา จึงอดไม่ได้ที่จะรู้สึกหงุดหงิดรำคาญใจขึ้นมาบ้าง เขาวางมือลงบนศีรษะของลั่วลั่วเยว่เบาๆ แล้วเอ่ยว่า: "ให้พ่ออยู่อย่างสงบๆ สักครู่ก่อนได้ไหมลูก?"
จากนั้นก็หันกลับไปจ้องมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ต่อไป
ผ่านไปครู่หนึ่ง ลั่วลั่วเยว่ก็แวะเวียนมาอีก ลั่วเจิ้งเหว่ยจึงหันไปมองเธออย่างจนปัญญา
ลั่วลั่วเยว่เอ่ยว่า: "พ่อจ๋า พ่อลองฟังอันนี้ดูก่อนสิคะ..." พลางหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา แล้วเปิดเสียงบันทึกขึ้นมา...
เดิมทีเขายังพอจะมีความสงสัยใคร่รู้ผุดขึ้นมาในใจอยู่บ้าง ทว่าเมื่อเขาได้ยินว่าในเสียงบันทึกนั้นมีแต่เสียงรบกวนอึกทึกซ่าๆ อีกทั้งยังปะปนไปด้วยเสียงเอะอะโวยวายภายในห้องเรียน เขาก็ส่ายหน้า: "ให้พ่อทำงานก่อนนะลูก" ทำเอาลั่วลั่วเยว่ร้อนรนจนรีบเอ่ยละล่ำละลัก: "พ่อฟังให้จบก่อนสิคะ ฟังให้จบก่อนนะค้าน้า~"
ลั่วเจิ้งเหว่ยพยักหน้ารับอย่างส่งๆ แล้วหันกลับไปมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ตามเดิม
ชั่วครู่ต่อมา เสียงเอะอะอึกทึกในโทรศัพท์มือถือ จู่ๆ ก็ถูกกลบด้วยน้ำเสียงอันกระจ่างชัดเป็นพิเศษเสียงหนึ่ง... หากจะพูดเช่นนี้ก็อาจจะดูเกินจริงไปสักหน่อย สรุปก็คือเป็นเสียงร้องที่ฟังดูเหมือนอยู่ค่อนข้างใกล้กับตัวเครื่องโทรศัพท์ ท่ามกลางสภาพแวดล้อมที่อึกทึกจอแจ มันจึงดูโดดเด่นสะดุดหูขึ้นมาทันที
เขาร้องว่า——