เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 141 ความคิดเรื่องการ "คัดลอกขนย้าย"
ยามค่ำคืนโรยตัว เมืองในระดับอำเภอที่มีแม่น้ำชิงเหอไหลพาดผ่าน แสงไฟริบหรี่ทั้งใกล้และไกลต่างช่วยกันร่างเค้าโครงของตัวเมืองขึ้นมา เมื่อย่างเข้าสู่ฤดูหนาว ผู้คนที่ยังคงเตร็ดเตร่อยู่บนท้องถนนย่อมลดน้อยลงไปมาก ถนนหนทางที่แสงไฟค่อนข้างสลัว มักจะเป็นย่านที่พักอาศัยของชาวบ้าน รถยนต์คันหนึ่งค่อยๆ ชะลอหยุดลงที่หน้าตึกหลังเล็กแห่งหนึ่ง
ลั่วเจิ้งเหว่ยลงมาจากรถ ในเวลานี้ดึกมากแล้ว เขาก้มมองดูเวลา พลางลอบถอนหายใจออกมาเบาๆ
การทำงานล่วงเวลาย่อมยังมีอยู่เป็นธรรมดา เพียงแต่เนื้อหาของงานเมื่อเทียบกับในอดีตแล้ว ไม่นับว่าเหน็ดเหนื่อยตรากตรำแต่อย่างใด รอบข้างเขามีเพื่อนร่วมงานจำนวนไม่น้อยที่เที่ยวร้องบ่นว่างานระดับรากหญ้ามันเหนื่อย งานระดับรากหญ้ามันลำบาก ทว่าสำหรับลั่วเจิ้งเหว่ยที่เคยประจำการอยู่ตามแนวชายแดนมานานหลายปี เรื่องแค่นี้ย่อมไม่คุ้มค่าที่จะเอ่ยถึงเลยสักนิด
ย่อมแน่นอนว่า ในหลายๆ ครั้งเขาก็เพียงแค่ก้มหน้าก้มตาทำงานของตนเองไปอย่างเงียบๆ และคร้านที่จะไปเทศนาสั่งสอนเพื่อนร่วมงานที่ขี้เกียจพวกนั้น หรือคอยตักเตือนคนอื่นด้วยคำพูดทำนองว่า "อย่าบ่นอะไรนักหนาเลย" ขอแค่ทำหน้าที่ของตนเองให้ดีที่สุด ยามว่างก็สามารถชี้แนะเจ้าหน้าที่หน้าใหม่บ้างว่าควรจะทำคดีอย่างไร เขารู้ดีว่า การรับรู้ของมนุษย์มีความสัมพันธ์อย่างลึกซึ้งกับสภาพแวดล้อมที่ตนอาศัยอยู่ การที่จะทำให้ผู้อื่นยอมรับในทัศนคติของคุณนั้น ถือเป็นเรื่องที่เปลืองแรงที่สุดในโลกแล้ว