เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 126 มีจ้าวมีอี้ สาวน้อยตัวจริงออกสตาร์ต
ตอนที่เห็นเธออ่อนแอขนาดนั้น ในใจก็ยังคงรู้สึกไม่สบายใจอยู่บ้าง เพราะประสบการณ์ในชาติก่อนที่คล้ายคลึงกัน คนคนเดียวในเมืองแปลกหน้า ดิ้นรนต่อสู้อย่างเงียบๆ โดยเฉพาะยามที่เหนื่อยล้าหรือเจ็บป่วย ไม่มีใครคอยดูแล ย่อมมีช่วงเวลาที่จิตใจพังทลายได้เช่นกัน ดังนั้น เขาจึงสามารถเข้าอกเข้าใจและรู้สึกร่วมด้วยเป็นพิเศษ
ดูแลเจียงหลีหลีอยู่ครู่หนึ่ง เวลาในหนึ่งวันก็ผ่านพ้นไปเกินครึ่งแล้ว แน่นอนว่า เวลาที่ใช้ไปกับตัวเธอในวันนี้นั้นแท้จริงแล้วจำกัดมาก... ตอนเช้าซื้อยามาก็เป็นตอนที่วิ่งเสร็จแล้วแวะซื้อตามทาง ตอนเที่ยงคุณย่าก็ต้มโจ๊กข้าวฟ่างไว้อยู่แล้ว... ตอนบ่ายยกโจ๊กข้าวฟ่างไปให้เจียงหลีหลี ก็อยู่พูดคุยสัพเพเหระกับเธอแค่พักเดียว รวมๆ แล้ว เวลาที่ใช้ไปจริงๆ ก็ไม่เกินหนึ่งชั่วโมงครึ่ง
เวลาที่อยู่ร่วมกับเจียงหลีหลี ย่อมมีความแตกต่างจากเพื่อนนักเรียนหญิงชั้นมัธยมต้นอยู่บ้าง เรื่องนี้ไม่จำเป็นต้องใส่ใจเป็นพิเศษ และไม่จำเป็นต้องคิดมาก แค่ตระหนักรู้ไว้เล็กน้อยก็พอ ถึงอย่างไรเจียงหลีหลีก็เป็นผู้หญิงที่เติบโตเป็นผู้ใหญ่เต็มตัวแล้ว เวลาปฏิสัมพันธ์กับเธอ สามารถมองว่าเป็นคนที่อยู่ในระนาบจิตวิญญาณเดียวกันได้
ดังนั้นเวลาติดต่อกับเธอ ในบางช่วงเวลาจึงเผลอเผยธาตุแท้ออกมา คำพูดการกระทำล้วนสอดคล้องกับอายุที่แท้จริงของเขามากขึ้น และก็พอจะนึกภาพออกว่า ความแตกต่างย้อนแย้งเช่นนี้จะสร้างแรงกระทบทางจิตวิทยาต่อเจียงหลีหลีได้มากเพียงใด... นับว่าเป็นเรื่องที่สะใจไม่น้อย