เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 125 ครูเจียงป่วย
กาลเวลาหมุนเวียนเปลี่ยนผ่าน เวลาไม่เคยผันแปรตามความประสงค์ของมนุษย์ มันไหลรินผ่านไปอย่างไม่หยุดยั้งท่ามกลางชีวิตอันแสนวุ่นวาย หลายวันหลังจากนั้น หิมะก็ตกลงมาติดต่อกันอีกหลายระลอก หิมะปกคลุมพื้นที่ว่างที่มองเห็นได้ในตัวอำเภอ หนาเตอะเป็นชั้นๆ ไม่ยอมละลายอยู่เป็นเวลานาน จนกระทั่งหิมะสีขาวบริสุทธิ์เริ่มเปรอะเปื้อนคราบสกปรก ถึงเพิ่งจะถูกแสงแดดที่โผล่พ้นก้อนเมฆแผดเผาจนกลายเป็นน้ำสกปรก ไหลรินออกไปตามริมถนน
ฤดูหนาวมาถึงแล้ว
นี่คือวันหยุดสุดสัปดาห์วันหนึ่ง
อี้หยางหรี่ตามองดูดวงอาทิตย์ แสงแดดเจิดจ้าบาดตา ทว่ากลับแทบไม่มีความอบอุ่นเลยแม้แต่น้อย ในเวลานี้เขาสวมเสื้อนวมตัวหนา ก้าวเดินมุ่งหน้าไปยังบ้านของเจียงหลีหลี ในมือถือถุงใส่ยาแก้หวัดถุงหนึ่ง
เมื่อช่วงเช้าตรู่ เจียงหลีหลีโทรศัพท์มาหา น้ำเสียงแหบพร่าอย่างยิ่ง บอกว่าเธอเป็นหวัด ฟังดูท่าทางจะหนักหนาสาหัสทีเดียว... มีความหมายว่าอยากจะวานให้ช่วยซื้อยามาให้นั่นเอง หลังจากสอบถามอาการอย่างละเอียดแล้ว เขาก็ไปซื้อยาที่ร้านขายยา และกำลังเตรียมจะนำไปส่งให้ในตอนนี้
ฐานะทางบ้านของเจียงหลีหลีดีมากจริงๆ ทว่าก็ใช่ว่าจะสามารถใช้ชีวิตอย่างมีความสุขในเมืองอำเภอเล็กๆ แห่งนี้ได้เสมอไป ความโดดเดี่ยวมิใช่คู่ปรับของความสุข ทว่าความเปล่าเปลี่ยวย่อมใช่แน่นอน เพราะความโดดเดี่ยวคือสภาวะภายนอก แต่ความเปล่าเปลี่ยวคือสภาวะทางจิตใจ ไม่รู้เหมือนกันว่าเจียงหลีหลีเปล่าเปลี่ยวหรือไม่ ทว่าเวลาส่วนใหญ่เธอมักจะอยู่เพียงลำพัง อย่างโดดเดี่ยว