เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 127 พวกเขาล้วนเป็นผักกาดขาวทั้งนั้น
ไม่กี่วันต่อมา อาการป่วยของเจียงหลีหลีก็หายสนิทเป็นปลิดทิ้ง การล้มป่วยไปคราหนึ่ง ราวกับได้รับการผลัดกระดูกเปลี่ยนเอ็น ดูมีชีวิตชีวาและสดใสกระปรี้กระเปร่ายิ่งกว่าเดิมเสียอีก
ในช่วงเวลานี้ อี้หยางยกโจ๊กข้าวฟ่างไปส่งให้อีกสองสามครั้ง... ถึงอย่างไรคุณย่าก็ชอบกิน มักจะต้มโจ๊กข้าวฟ่างอยู่บ่อยๆ จึงถือโอกาสนำมาเป็นของฝาก ทว่าตอนเอาไปส่ง เขาก็ยังคงพูดว่า: "คุณย่าตั้งใจต้มเผื่อคุณครูโดยเฉพาะเลยครับ โจ๊กข้าวฟ่างย่อยง่ายกว่า แล้วรสชาติก็อร่อยกว่าข้าวต้มธรรมดานิดหน่อยด้วย"
เจียงหลีหลีซาบซึ้งใจจนแทบจะร้องไห้
ต่อมาในวันหนึ่ง จู่ๆ เจียงหลีหลีก็มาเคาะประตูบ้าน บอกว่านำกล่องข้าวมาคืน ทว่ากลับหอบหิ้วเสื้อกันหนาวขนเป็ดตัวใหม่เอี่ยมมาด้วยสองตัว ตัวหนึ่งให้คุณย่า อีกตัวหนึ่งให้เขา แม้ว่าจะพยายามปฏิเสธและเกรงใจอยู่บ้าง แต่สุดท้ายก็ต้องรับเอาไว้ เพราะเจียงหลีหลีพูดว่า: "ถ้าเธอจะดึงดันคืนให้พี่ล่ะก็ พรุ่งนี้พี่จะแกล้งป่วย แล้วจะเรียกให้เธอไปต้มโจ๊กให้พี่กินทุกวันเลย คอยดูสิ!"
อี้หยางบ่นอย่างไม่สบอารมณ์: "ข่มขู่ผมเหรอครับเนี่ย"
"ก็ประมาณนั้นแหละจ้ะ..." เจียงหลีหลีกะพริบตาให้อย่างซุกซน
ความจริงแล้วก็ไม่ได้มีอะไรมากมาย