เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 116 อกหักตั้งแต่ยังไม่ทันได้รัก
ก็ไม่รู้ว่าเป็นภาพลวงตาของตนเองหรือไม่ นับตั้งแต่คว้าอันดับหนึ่งมาได้สองรายการในงานกีฬาสี ท่าทีที่เพื่อนร่วมห้องปฏิบัติต่อเขาก็ดูเหมือนจะเกิดความเปลี่ยนแปลงเล็กๆ น้อยๆ ขึ้นอีกครั้ง ความจริงก็นับว่าเป็นเรื่องที่ชวนให้รู้สึกสะท้อนใจ ปัจจุบันยังคงจดจำแววตาที่ทุกคนมองตนเองตอนเพิ่งเกิดใหม่กลับมาได้อย่างชัดเจน จะบอกว่ารังเกียจก็คงไม่ใช่ เวลาส่วนใหญ่มักจะมองเหมือนคนแปลกหน้ามากกว่า... ทว่าพอลองคำนวณดูแล้ว เวลาที่พวกเขาได้เห็นหน้าเขายังอาจจะมากกว่าเวลาที่พวกเขาได้เห็นหน้าพ่อของพวกเขาเสียอีก... ทว่าในตอนนี้กลับแตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง ทุกคนต่างมีรอยยิ้มคอยทักทายเขาอย่างกระตือรือร้น
เด็กผู้หญิงที่ซุกซนหน่อยก็ยังกล้าเอ่ยหยอกล้อบ้าง... เมื่อนำมาเปรียบเทียบกันแล้ว ระยะห่างกับพวกเด็กผู้ชายยังคงเห็นได้ชัดเจนกว่า นอกจากจ้าวเฉียง จางปู่โซ่ว และหลัวปิงแล้ว คนอื่นๆ ยังคงมี... อื้ม จะพูดว่ากลัวก็ดูเหมือนจะไม่ค่อยเหมาะสม คงต้องบอกว่าเคารพยำเกรงกระมัง หัวเราะ สรุปก็คือยังไม่ค่อยกล้าทำตัวตามสบายเท่าไรนัก
แม้ว่าตนเองจะไม่แคร์ว่าเพื่อนร่วมห้อง ม.ต้น เหล่านี้จะมองตนอย่างไร แต่ความเปลี่ยนแปลงเช่นนี้ก็ทำให้รู้สึกสบายใจอยู่ไม่น้อย
หลังจากงานกีฬาสีผ่านพ้นไปได้สองสามวัน
เช้าตรู่วันหนึ่ง จู่ๆ จางปู่โซ่วก็โทรศัพท์มาหาอี้หยางตั้งแต่ไก่โห่ บอกว่าจะไปโรงเรียนด้วยกัน
อี้หยางก้มมองเวลา "นายมีเวลาตื่นเช้าขนาดนี้ด้วยเหรอ?"