กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 115 เพลงเด็ก
ก็ไม่รู้ว่าเป็นภาพลวงตาของตนเองหรือไม่ หลังจากผ่านการรวมกลุ่มสังสรรค์กันมาสองสามครั้ง หม่าซืออวี่ดูเหมือนจะเปลี่ยนไปเป็นคนละคน ไม่ได้เอะอะโวยวายกระโตกกระตากเหมือนเดิมอีกแล้ว และไม่เอาคำว่า "ชอบอี้หยาง" มาแขวนไว้ที่ปากอีก นานๆ ครั้งเวลาเรียนหนังสือจนเมื่อยล้าแล้วบิดคอผ่อนคลาย พอหันหลังกลับไป ก็จะเห็นเธอยังคงแอบมองตนเองอย่างเหม่อลอยอยู่ ทว่าพอสังเกตเห็นสายตาของเขา เธอก็จะแอบเหลือบมองไปทางอื่นด้วยความเขินอาย