เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 117 หนิงจือซิน: เชี่ยเอ๊ย!
หม่าซืออวี่กำลังจรดชอล์กวาดบอร์ดประชาสัมพันธ์หลังห้องทีละลายเส้น เป็นไปตามที่เธอเคยพูดไว้จริงๆ บอร์ดหลังห้องเธอเหมาจัดการเองทั้งหมด... เหมาหมดโดยไม่มีความคิดจะไปรบกวนคนอื่นเลยแม้แต่น้อย
หม่าซืออวี่เหยียบอยู่บนเก้าอี้ กำลังวาดภาพเด็กสาวคนหนึ่งที่กำลังเล่นว่าว เด็กสาวคนนั้นมีสีหน้าท่าทางไร้เดียงสาบริสุทธิ์เป็นที่สุด นับตั้งแต่เปิดเผยธาตุแท้ออกมาในการต่อยตีครั้งก่อน เวลาส่วนใหญ่ของเธอในห้องนี้กลับดูนุ่มนิ่มเรียบร้อยเป็นพิเศษ... ผมสั้นหน้าม้าเสมอคิ้ว ผิวขาวผ่องเนียนละเอียด พูดจาเสียงเบานุ่มนวล ในห้องนอกจากจะคอยแอบมองอี้หยางแล้วยิ้มเขินๆ เวลาส่วนใหญ่ก็ไม่ค่อยพูดจาอะไร—
เธอวาดภาพไปพลาง และใช้ชีวิตของตนเองจนกลายเป็นภาพวาดภาพหนึ่งไปพร้อมกัน
ซุนเผิงยืนจ้องมองหม่าซืออวี่อยู่อย่างนั้น สวย น่ารักเหลือเกิน... เขาคิดในใจ บนโลกใบนี้จะมีเด็กผู้หญิงที่หน้าตาสะสวยขนาดนี้ได้อย่างไรกันนะ หนิงจือซิน ลั่วลั่วเยว่ ชิวเกั่วหรัน ก็สวยเหมือนกัน แต่ได้พิสูจน์แล้วว่าเด็กสาวทั้งสามคนนั้นไม่ใช่สิ่งที่จะได้มาด้วยความพยายาม... หม่าซืออวี่บางทีก็อาจจะไม่ใช่เหมือนกัน แต่ก็ยังมีช่องว่างให้พอได้เพ้อฝันอยู่บ้าง
เมื่อตวัดวาดสายป่านว่าวเส้นสุดท้ายเสร็จสิ้น หม่าซืออวี่ก็กระโดดลงมาจากโต๊ะเรียน ท่วงท่าองอาจผึ่งผาย ทำเอาหัวใจของซุนเผิงเต้นระรัวตามไปด้วย
จากนั้น หม่าซืออวี่ก็เดินไปที่หน้าชั้นเรียน แล้วเอ่ยว่า "พวกเธอมีใครจะลงสมัครงานราตรีวันขึ้นปีใหม่บ้างไหม?"