กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 108 วัยเยาว์เอ๋ย (ล่าง)
วันรุ่งขึ้น
ระหว่างทางเดินไปโรงเรียน เขากำลังครุ่นคิดถึงเรื่องราวบางอย่างเงียบๆ
แม้จะแบ่งพลังงานส่วนหนึ่งไปให้กับดนตรี แต่โดยรวมแล้วก็ไม่ได้ส่งผลกระทบต่อการเรียนหนังสือเลยแม้แต่น้อย
ไม่ว่าจะเป็นเด็กหัวกะทิในระดับไหน ในช่วงชั้นมัธยมต้นก็คงไม่บีบคั้นตัวเองจนแทบจะเป็นโรคซึมเศร้าเหมือนเด็กนักเรียน ม.6 ที่กำลังจะจบการศึกษาหรอก เวลาพักผ่อนยังมีอีกมากมาย สำหรับอี้หยางแล้ว ก็เพียงแค่นำเอาเวลาที่คนอื่นใช้เล่นเกมหรือทำกิจกรรมบันเทิงอื่นๆ มาใช้ในการเรียนดนตรีเท่านั้นเอง
ในแง่หนึ่ง ถือเป็นการพักผ่อนหย่อนใจและคลายเครียด และในอีกแง่หนึ่ง มันก็เป็นทางออกที่ดีเยี่ยมทางหนึ่งจริงๆ