กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 91 ฉันรู้ แต่ฉันกำลังจะได้ตัวนายแล้ว
ฝนยังคงตกลงมา แต่ไม่ได้ตกหนัก ลอยละล่องแผ่วเบานุ่มนวลราวกับเมฆหมอก บดบังให้อาคารบ้านเรือนทั้งหลายแลดูเลือนราง... ใต้แสงไฟสลัวรางและพร่ามัว
อี้หยางแกล้งทำตัวเป็นสุภาพบุรุษอย่างยิ่งโดยบอกว่า ยินดีจะเดินไปส่งพวกเธอทุกคนกลับบ้าน อี้เสี่ยวชิงดูเหนื่อยล้าอยู่บ้าง จึงพูดว่า "ฉันจะกลับไปนอนที่หอพักเลยดีกว่า"
หลายวันนี้อี้เสี่ยวชิงนอนค้างที่บ้านของเขามาตลอด เดิมทีคืนนี้ก็ตั้งใจจะกลับไปนอนเช่นกัน
อี้หยางถาม "ไม่ต้องบอกอาสะใภ้หน่อยเหรอ?"
"เดี๋ยวฉันโทรหาแม่เองก็พอแล้วล่ะ"
อี้หยางพยักหน้า ไม่ได้เอ่ยปากรั้งไว้ "งั้นก็ตามใจแล้วกัน"
อี้เสี่ยวชิงยิ้มออกมาอย่างเหนื่อยล้าอยู่บ้าง แล้วเอ่ยคำอำลากับทุกคน