เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 92 พูดคุยและยกย่องชมเชย
เดิมที พอมาถึงโรงเรียนก็ควรจะได้เห็นบอร์ดเกียรติยศแล้ว ทว่าเหล่านักเรียนที่พกพาอารมณ์ทั้งตื่นเต้น ทั้งกระสับกระส่าย หรือเศร้าสร้อยมาถึงโรงเรียน พอยืนหยุดดูอยู่หน้าประตูโรงเรียนสักพัก ต่างก็พากันเผยสีหน้างุนงงสงสัยออกมา... บอร์ดเกียรติยศตู้กระจกหน้าประตูโรงเรียน ว่างเปล่าไร้สิ่งใดติดไว้เลย
บอร์ดเกียรติยศที่ตกลงกันไว้หายไปไหนล่ะ?
นักเรียนที่อยู่ข้างหน้ายืนมองดูกันอยู่พักหนึ่ง ไม่เห็นอะไรสักอย่าง คนข้างหลังก็พากันเบียดเสียดขวางทางไว้หมด มองดูจากแดนไกลยังนึกว่ากำลังแย่งกันดูประกาศผลสอบ เบียดเสียดชะเง้อคอกันอยู่พักใหญ่ ในท้ายที่สุดก็ดูความว่างเปล่ากันไปตามระเบียบ
จางปู่โซ่วพยายามเบียดตัวแทรกออกมาจากฝูงชนอย่างยากลำบาก พูดด้วยความเสียดายอย่างยิ่งว่า "ไม่มีอะไรเลยว่ะ"
อี้หยางพูดว่า "นายอยากจะดูอะไรล่ะ?"
"ฉันรู้สึกว่าคราวนี้ฉันน่าจะติดท็อป 500 ได้นะ!" จางปู่โซ่วพูดอย่างภาคภูมิใจ
ซึ่งก็หมายความว่ามีชื่อขึ้นบอร์ดนั่นเอง อี้หยางรู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง จึงถามว่า "ติดท็อป 500 ได้เชียวเหรอ?"
จางปู่โซ่วเกาหัวแล้วพูดว่า "ช่วงก่อนหน้านี้ไม่ใช่ว่ามีการสลับที่นั่งหรอกเหรอ โจวโจวกลายมาเป็นเพื่อนร่วมโต๊ะของฉัน มีการสอบย่อยตั้งหลายครั้ง วิชาคณิตศาสตร์เธอยังสอบสู้ฉันไม่ได้เลย ฉันสอบได้ตั้ง 80 กว่าคะแนน เธอได้แค่ 40 กว่าคะแนน ขนาดเธอยังติดท็อป 500 ได้ ฉันคิดว่าคราวนี้ฉันก็น่าจะติดได้เหมือนกัน"
"ภาษาอังกฤษเธอสอบได้ตั้งร้อยกว่าคะแนนไม่ใช่เหรอ?"