เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 90 ศักดิ์ศรี
ฝนเริ่มตกลงมาแล้ว
ฝนในเวลานี้เมื่อเปรียบเทียบกับช่วงที่อี้หยางเพิ่งจะเกิดใหม่กลับมาแล้วนั้น เย็นยะเยือกกว่ามากนัก ทว่าไม่ได้ตกหนัก สายฝนโปรยปรายลงมาอย่างแผ่วเบานุ่มนวล ดั่งเส้นขนโค ค่อยๆ ชโลมชุ่มทีละน้อย และค่อยๆ แผ่ซ่านความเย็นเหน็บหนาวไปทั่วทุกหนแห่ง
อากาศเริ่มเย็นยะเยือกขึ้นมา
ผู้คนทยอยเดินจากไปกันมากแล้ว
คนทั้งสี่เดินมาถึงเชิงบันได เตรียมตัวจะขึ้นไปชั้นบน ลั่วลั่วเยว่ทอดถอนใจคำหนึ่ง "ฝนเริ่มตกแล้วสิ ถ้าอีกเดี๋ยวตกหนักขึ้นมา จะกลับบ้านลำบากนะ"
อี้หยางพูดว่า "ตอนนี้รีบวิ่งออกไปหน้าประตูโรงเรียน โบกรถแท็กซี่สักคัน ก็น่าจะกลับถึงบ้านทันก่อนที่ฝนจะตกหนักนะ"
ลั่วลั่วเยว่ส่งเสียงฮึดฮัด "มาถึงนี่แล้ว เปียกก็เปียกสิ"
หม่าซืออวี่ก็พูดเช่นกัน "เปียกก็เปียกสิยะ!"
อี้เสี่ยวชิงไม่พูดไม่จา ได้แต่เดินตามอยู่ข้างหลัง