เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 2 กลับคืนสู่วัยเยาว์อีกครา
อี้หยางถูกปลุกให้ตื่นขึ้นด้วยเสียงนาฬิกาปลุกที่ดังระงม
เขาสะลึมสะลือลืมตาขึ้นมา จากนั้นก็ยันกายลุกขึ้นนั่งด้วยความงุนงงสับสน
เงยหน้าขึ้นมอง
สิ่งที่เห็นคือเพดานไม้อัด มีหลอดไฟที่ไม่สว่างเท่าใดนักแขวนห้อยอยู่ เมื่อกวาดสายตามองไปรอบๆ ผนังห้องติดโปสเตอร์ของอัลเลน ไอเวอร์สัน กีตาร์เก่าผุพังตัวหนึ่งวางพิงไว้ตรงมุมห้อง กระเป๋านักเรียนกับลูกบาสเกตบอลถูกวางระเกะระกะไว้ตรงมุมโต๊ะ
บนโต๊ะหนังสือรกเกะกะ มีการ์ดยูกิโอและการ์ดรูปภาพแก๊งฝังรักวางกระจัดกระจาย
อี้หยางนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพึมพำกับตัวเองเบาๆ “ยังไม่ตื่นอีกเหรอเนี่ย”
จากนั้น เขาก็ทิ้งตัวลงนอนต่อ
แต่สุดท้าย เขาก็ถูกเรียกให้ตื่นจนได้
อี้หยางลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ครั้นเห็นคนที่ยืนอยู่ตรงหน้า เขาก็ชะงักงันไป ชั่วพริบตานั้นน้ำตาก็แทบจะไหลทะลักออกมาจากเบ้าตา