เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 1 หวนคำนึงอดีตวันวาน
บนท้องถนนยามนี้ เหลือเพียงร้านอาหารโต้รุ่งริมทางร้านนี้เพียงแห่งเดียวที่ยังคงเปิดไฟสว่าง ภายในร้านแทบไม่หลงเหลือลูกค้าอยู่แล้ว ลมราตรีในฤดูใบไม้ร่วงพัดพาไอเย็นยะเยือกมาเยือน เหล่านักดื่มกินต่างพากันกลับบ้านไปตั้งแต่หัวค่ำ
คนที่จะยังคงนั่งกินมื้อดึกอยู่ในช่วงเวลาเช่นนี้ มักจะมีอยู่แค่สองประเภทสุดขั้ว ไม่ใช่พวกที่บ้านรวยล้นฟ้าจนว่างออกมาเที่ยวเตร่ ก็คือพวกไร้บ้านที่กำลังอับจนหนทางและพ่ายแพ้ต่อชีวิต
หลัวปิงส่ายหน้าเบาๆ พลางรินเบียร์เติมให้อี้หยางอีกหนึ่งแก้ว
ขอบตาของอี้หยางแดงก่ำ “เพื่อน ฉันนึกไม่ถึงจริงๆ ว่าวันนี้จะได้นายมาช่วยกู้หน้าไว้”
หลัวปิงขยับแว่นสายตาขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะแย้มยิ้มอย่างไม่ถือสา “พวกเราต่างก็เป็นเพื่อนร่วมชั้นตอน ม.ต้น ด้วยกันทั้งนั้น แค่เรื่องขี้ผงน่า จะเกรงอกเกรงใจอะไรกันนักหนา”
เมื่อได้ยินถ้อยคำของหลัวปิง อี้หยางก็หัวเราะขื่นๆ ก่อนจะยกแก้วขึ้นกระดกรวดเดียวจนหมด