ตอนที่ 189 คำสั่งปิดตายของนายอำเภอ

ชาวบ้านแห่งอ่าวชิงสุ่ยเดิมทีก็ซื่อบริสุทธิ์ ชั่วขณะนั้นจึงพากันเงียบเสียงลง

คิ้วของคนตระกูลจ้าวก็ขมวดมุ่นขึ้นมาเช่นกัน

“ไม่อนุญาตให้ไปบ้านฝูเป่า! ไม่ให้ไป!”

ฝูเป่าก้าวออกมายืน เท้าเอวน้อย ๆ เอ่ยปากเสียงใสแจ๋ว “เจ้ามันคนชั่ว ไม่ให้กินข้าวบ้านข้าหรอก!”

หลิวกุ้ยจือส่งเสียง “พรืด” หัวเราะออกมา

พวกเขาที่เป็นท่าน ยามนี้ไม่สะดวกจะออกหน้า ไม่นึกเลยว่าฝูเป่าที่เป็นข้าน้อยกลับใจเด็ดตรงไปตรงมาถึงเพียงนี้

ด้วยเสียงตะโกนนี้ของฝูเป่า เสียงร่ำไห้โอดครวญของหวังชิวจวี๋จึงติดค้างอยู่ที่คอหอยเอาดื้อ ๆ

นางถลึงตาจ้องฝูเป่าด้วยความเคียดแค้น อยากจะถลันเข้าไปฉีกร่างคนเสียให้แหลก ทว่าต่อนางจะไร้ยางอายปานใด ก็ไม่อาจไปเอาเรื่องเอาราวกับเด็กตัวเล็ก ๆ กระมัง

ทว่าทุกคนกลับไม่ส่งเสียงสักแอะ ปล่อยให้เด็กน้อยคนหนึ่งยืนจ้องตากลมโตประจันหน้านางอยู่เช่นนั้น

ขณะที่หนึ่งผู้ใหญ่หนึ่งเด็กกำลังคุมเชิงกันอยู่นั้น จากที่ไกล ๆ หนิวเกินเซิงก็มีคนช่วยพยุงเดินกะโผลกกะเผลกตรงมา