ตอนที่ 188 พุงจะแตกแล้ว

พอเห็นไก่ย่างตัวนั้น หวังชิวจวี๋ก็ถึงกับตาค้าง

น้ำลายกลืนมิทัน จนสำลักไอโขลก ๆ เสียงดังสะท้านฟ้าสะเทือนดิน “แค่ก ๆ ๆ ๆ ๆ!”

นางไอจนหยุดมิได้ ทว่าลูกตากลับถลนโปนออกมา จ้องมองไก่ย่างตาแทบมิพริบ ปลายจมูกอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของไก่ย่าง “เป็นไปได้อย่างไร พวกเจ้ายังมีไก่ย่างกินได้อย่างไรกัน!”

วันเวลาในบ้านของหวังชิวจวี๋นับวันยิ่งมิดั่งใจ ยามนี้เว้นแต่รำข้าวสาลีแล้วก็ไม่มีอันใดเลย ที่ดินในบ้านบุรุษก็ทำมิไหว ตัวนางเองก็มิทำ รกชัฏไปหมดสิ้น อย่าว่าแต่ได้กินเนื้อสักคำ แม้แต่น้ำมันนางก็ยังมิเคยได้แตะต้อง

ยามนี้พอเห็นไก่ย่าง จะมิให้ตาค้างได้อย่างไร!

มิใช่เพียงแค่หวังชิวจวี๋ แม้แต่ชาวบ้านโดยรอบต่างก็มองจนตาค้าง

คนนี้ลอบกลืนน้ำลายยกใหญ่ คนนั้นเช็ดมุมปาก ยังมีคนที่สะกดกลั้นมิอยู่ ท้องไส้ส่งเสียงร้องโครกครากออกมา

ทว่าหวังชิวจวี๋และฝูเป่าพอเห็นไก่ย่างตัวนั้น กลับพร้อมใจกันถอยหลังกรูดติด ๆ กัน

“ไม่กิน! ฝูเป่าไม่กิน!” ฝูเป่าเอามือน้อย ๆ ปิดปาก พลางถอยหลังมิหยุด “ไม่กินแล้วไม่กินแล้ว กินไม่ไหวจริง ๆ! พุงน้อยของฝูเป่ากินจนแน่นไปหมดแล้ว ขืนกินอีกพุงน้อยจะแตกแล้ว!”

นางลูบพุงน้อย ๆ ของตนเอง ปากเล็ก ๆ ยื่นจู๋ขึ้นมา