กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
หลิวจื่ออันสีหน้าเคร่งขรึม
“คนเหล่านั้นล้วนเป็นบ่าวไพร่ของจวนตระกูลจาง บนร่างยังสวมเสื้อผ้าของจวนตระกูลจาง ใบหน้าเน่าเปื่อยจนจำมิได้แล้ว ข้าจงใจส่งคนไปสืบดูที่จวนตระกูลจาง ทางจวนตระกูลจางมีบ่าวไพร่ที่เกิดในเรือนหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยหลายคนจริง ๆ”
ด้วยเหตุที่เป็นบ่าวไพร่ที่ลงนามในสัญญาขายตัวตลอดชีวิต นี่เดิมทีเป็นเรื่องภายในเรือนของจวนตระกูลจาง คนนอกย่อมเข้าไปยุ่มย่ามมิได้
ทว่าสภาพการตายของบ่าวไพร่เหล่านี้ กลับทำให้หลิวจื่ออันรู้สึกขนพองสยองเกล้าในก้นบึ้งหัวใจ—
พวกเขาเกรงว่าจะตายด้วยโรคติดต่อนั่น
เพียงแต่วาจานี้เขาหาได้กล้าเอ่ยออกไปอย่างชัดแจ้งไม่
ก่อนหน้านี้โรคติดต่อแพร่ระบาดเพียงในหมู่ผู้ลี้ภัย ภายหลังลามไปถึงตัวชุยเทียนเฉิง ก็ทำเอาผู้คนตื่นตระหนกขวัญผวาอยู่แล้ว บัดนี้กระทั่งบ่าวไพร่ของจวนตระกูลจางก็ยังติดโรค……
“มันเกิดเรื่องอันใดขึ้นกันแน่” นายอำเภอมองไปยังจางหยวนไว่
จางหยวนไว่ในใจพลันหนาวสะท้าน
เขาก็รู้ว่าเรื่องนี้ร้ายแรงยิ่งนัก หากโรคติดต่อลามมาถึงจวนตระกูลจางแล้ว การจะลามไปยังเรือนอื่น ๆ ในเมืองก็เป็นเพียงเรื่องของช้าหรือเร็วเท่านั้น