ตอนที่ 185 จางหยวนไว่ลงมือหมายเอาชีวิต

“ไม่มีสิ่งใดที่ไม่ควรหรอก”

เถ้าแก่ถังอุ้มฝูเป่าพลางลูบศีรษะของฝูเป่า ยิ้มบาง ๆ พลางเอ่ยอย่างอ่อนโยนว่า “ฝูเป่าว่าถูกหรือไม่เล่า ท่านตาทั่วถังยกหอเต๋อเยวี่ยให้ท่านแม่ของฝูเป่า ภายหน้าเจ้าฝูเป่าของพวกเราจะได้มาพักอยู่ที่หอเต๋อเยวี่ยทุกวัน มาเล่นด้วยกันกับท่านตาทั่วถัง ดีหรือไม่”

ฝูเป่ายังเด็กนัก จะไปเข้าใจเรื่องราวมากมายปานนั้นได้อย่างไร

เมื่อเห็นท่านตาทั่วถังยิ้มให้นาง นางย่อมพยักหน้าหงึก ๆ ตาม ดวงตากลมโตโค้งลงแย้มยิ้ม “ดีเจ้าค่ะ! ฝูเป่าอยากอยู่ด้วยกันกับท่านตาทั่วถัง เล่นด้วยกันเจ้าค่ะ!”

ได้ยินฝูเป่าเอ่ยเช่นนั้น เถ้าแก่ถังก็หัวเราะจนตาหยีแทบมองไม่เห็นดวงตา “ดี ดี!”

คนตระกูลจ้าวมองจนตาค้าง

กู้สี่เม่ยคิดจะอุ้มฝูเป่ากลับมา “นังหนูโง่คนนี้ พูดจาเลอะเทอะอันใดกัน เหตุใดถึงตอบตกลงไปได้อย่างไร เรื่องนี้ มันไม่ดีเจ้าค่ะ!”

เดิมทีเถ้าแก่ถังไม่อยากปล่อยฝูเป่าไป ทว่าจู่ ๆ เขากลับไอโขลกออกมาอย่างรุนแรง จึงรีบวางฝูเป่าลงในอ้อมอกกู้สี่เม่ยอย่างมั่นคงแล้วเบือนหน้าหนีไปเล็กน้อย

เขาใช้แขนเสื้อปิดปากเอาไว้ ทว่าแม้ขยับตัวได้รวดเร็วเพียงใด เสี่ยวเอ้อร์ที่อยู่ข้าง ๆ ก็ยังคงมองเห็นรอยโลหิตสีแดงฉานสายหนึ่ง

“เถ้าแก่!” เสี่ยวเอ้อร์ร้องอุทานพลางพุ่งตัวเข้าไป คว้าแขนเสื้อของเถ้าแก่ถังหมับ “ท่าน... ท่านเป็นอันใดไปขอรับ”