กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
เมื่อรู้ว่าเรื่องนี้ปิดบังไว้ไม่อยู่ การปิด ๆ บัง ๆ รังแต่จะชวนให้ผู้คนสงสัย จ้าวหม่านชางจึงหัวเราะร่าขึ้นมาคำหนึ่ง แล้วเอ่ยอย่างยิ้มแย้มว่า “เป็นนังหนูของข้าเอง ไปเล่นว่าวในป่าต้นท้อ คิดไม่ถึงว่าลองขุดเล่น ๆ กลับขุดได้ของขึ้นมาจริง ๆ”
กล่าวถึงตรงนี้ เขาก็เปลี่ยนหัวข้อ ชี้ไปยังป่าต้นท้อชานเมืองแห่งนั้นพลางว่า “พวกเจ้าไม่ลองไปขุดดูบ้างเล่า ไม่แน่ว่าข้างในอาจยังมีของวิเศษอยู่อีกนะ”
กู้สี่เม่ยก็เอ่ยเช่นกันว่า “นั่นน่ะสิ พวกเจ้าคนตั้งมากมาย เด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ยังขุดเจอได้ พวกเจ้าก็อาจจะขุดเจอได้เหมือนกันมิใช่หรือ”
ได้ยินคำพูดของพวกเขา ผู้คนต่างก็ตบศีรษะตนเองเข้าอย่างจัง
จริงด้วย เหตุใดพวกเขาถึงคิดไม่ถึงกันนะ!
ตระกูลจ้าวจะขุดได้ของวิเศษอันใด นั่นก็ล้วนเป็นของตระกูลจ้าว มิใช่ของพวกเขาสักหน่อย
สู้มามุงดูเรื่องสนุกอยู่ตรงนี้ มิสู้ลองไปเสี่ยงโชคดูบ้างจะดีกว่า!
“เถ้าแก่ พวกท่านขุดเจอตรงไหนหรือขอรับ” มีคนหัวไว ก่อนจะกลับบ้านไปเอาพลั่วเหล็กก็รีบไล่ตามประจบถามคนตระกูลจ้าว
ฝูเป่าจึงหยิบกระดาษและพู่กันออกมา วาดภาพลงไปต่อหน้าทุกคน
ตั้งแต่หน้าทางเข้าเมืองไปจนถึงป่าต้นท้อ แล้วยังตำแหน่งของต้นท้อแก่ที่ขุดพบหีบสมบัติใต้ต้นท้อ นางล้วนวาดเอาไว้อย่างชัดเจนแจ่มแจ้ง