เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
จ้าวชิงซานมิได้สังเกตเห็นความผิดปกติ นำยาเม็ดออกมาให้ถังอิงกิน จากนั้นช่วยนางจัดการบาดแผล ใส่ยาพันผ้า
“เจ้ารู้สึกเยี่ยงไรบ้าง”
เมื่อเห็นท่าทางอ่อนแรงของถังอิง เขาขมวดคิ้ว สีหน้าเปี่ยมด้วยความกังวล “หรือไม่เจ้ารอพี่สะใภ้รองของข้ากลับมาก่อน นางมีวิชาแพทย์ยอดเยี่ยม ให้ช่วยตรวจชีพจรดู หากมีพิษตกค้างเกรงว่าจะไม่ดีต่อร่างกาย”
มิอาจโทษที่เขากังวลได้เลย ด้วยท่าทางของถังอิงนั้นผิดปกติเกินไปจริง ๆ——
ใบหน้าแดงก่ำจนน่ากลัว ร้อนฉ่ากระทั่งทำให้ไข่สุกได้แล้ว
เมื่อได้ยินถ้อยคำนี้ของจ้าวชิงซาน ถังอิงคล้ายเพิ่งได้สติ ทั้งร่างดีดตัวถอยกรูดไปไกลหลายก้าว ท่าทางนี้ทำเอาแม้แต่จ้าวชิงซานยังพลอยตกใจไปด้วย
“มะ...ไม่ต้องแล้ว!” ถังอิงโบกมือปฏิเสธเป็นพัลวัน “ขะ...ข้าหายดีแล้ว ขะ...ขอบคุณ!”
กล่าวจบ นางรีบล้วงเงินแท่งหนึ่งออกมาจากอกเสื้อวางลงบนโต๊ะ ประหนึ่งมีผีไล่กวดอยู่เบื้องหลัง วิ่งเตลิดออกไปทางประตูลานบ้านอย่างรีบร้อน
ครั้นวิ่งพ้นลานบ้านไป ในจังหวะที่จ้าวชิงซานกำลังยืนงุนงงอยู่นั้น ก็เห็นนางบุ่มบ่ามวิ่งย้อนกลับมาอีก
ในที่สุดถังอิงก็ยังคงทำใจตัดขาดจากแป้งย่างและผักดองเหล่านั้นไม่ได้ นางลงมือห่อสิ่งของอย่างรวดเร็วคล่องแคล่ว แล้วกระตุกยิ้มอย่างแข็งทื่อให้จ้าวชิงซาน