เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
คณะของฝูเป่ามาถึงป่าดอกท้อ
จ้าวเถียนหวามุ่งหน้าดิ่งเข้าไปในป่าทันที หมายมั่นจะหาดอกท้อที่งดงามที่สุดด้านในออกมาให้ได้
เขาไม่มีเวลาว่างมาเล่นว่าว ฝูเป่าจึงไปเล่นกับจ้าวชิงซาน
ว่าวของฝูเป่าลอยได้ทั้งสูงทั้งนิ่งมั่นคง จ้าวชิงซานหัวเราะฮ่า ๆ พลางออกปากชมยกใหญ่!
สิ่งนี้ทำให้เด็กน้อยได้ใจยิ่งนัก รบเร้าจะปล่อยให้สูงขึ้นไปอีก พลางวิ่งเปะปะไปทั่วในป่าดอกท้ออันกว้างใหญ่จนมองไม่เห็นจุดสิ้นสุด
จ้าวชิงซานรีบตามไปติด ๆ ด้วยกลัวว่าจะคลาดสายตาจนทำนางหายไป
ฝูเป่าวิ่งไปวิ่งมา เกือบจะชนเข้ากับคนคนหนึ่ง หยุดกะทันหันเกินไป ร่างเล็ก ๆ แทบจะลอยกระเด็นออกไป
ยังดีที่จ้าวชิงซานมือไว คว้าตัวนางกลับมาอุ้มไว้ได้ทัน ก่อนจะมองไปยังกลุ่มคนที่ยืนขวางทางด้วยความไม่สบอารมณ์อยู่บ้าง
“หัวหน้าสำนักคุ้มกันกัว รังแกเด็กนับเป็นความสามารถอันใดกัน” สุ้มเสียงของจ้าวชิงซานเย็นชาเล็กน้อย เอ่ยปากไต่ถามอย่างไม่เกรงใจทันที
ฝูเป่าเป็นเด็กน้อยมัวแต่ห่วงเล่น จึงมิได้สังเกตด้านหน้า ทว่าเขาเห็นได้อย่างชัดเจน เจ้ากัวฝูกุ้ยผู้นี้เห็นชัด ๆ ว่าฝูเป่าวิ่งมาทางนี้ แต่กลับจงใจยืนขวางคนเอาไว้!