ตอนที่ 180 คนรับใช้จวนตระกูลจางเป็นโรคติดต่อ

ได้ยินเช่นนั้น คนตระกูลจ้าวต่างมองหน้ากันไปมา พอได้สติกลับมาต่างก็พากันหัวเราะ

“เด็กโง่เด็กดีของย่า”

หลิวกุ้ยจือลูบศีรษะเล็ก ๆ ของฝูเป่า แววตาอ่อนโยนจนแทบจะละลาย “พวกเราไม่กลับกันเองหรอก พวกเราจะกลับพร้อมกับฝูเป่า ทั้งท่านพ่อท่านแม่และอาเล็กของฝูเป่า ก็จะกลับด้วยกันหมดเลย”

คำพูดนี้เอ่ยออกมา ก็นับว่าหยุดน้ำตาของฝูเป่าได้สำเร็จ

นางเงยหน้าขึ้นอย่างเหม่อลอย ปากเล็ก ๆ อ้าออกเล็กน้อย ถามอย่างซื่อ ๆ ว่า “จะ จริงหรือ”

“จริงสิ!” กู้สี่เม่ยเดินออกมา ลูบจุกผมเล็ก ๆ ของนาง ทั้งขำทั้งสงสารจับใจ ทว่าที่มากกว่านั้นคือถูกเจ้าตัวน้อยคนนี้ทำให้หัวใจอ่อนยวบไปหมด “พวกเรากลับไปด้วยกัน ถึงตอนนั้นฝูเป่ายังต้องให้อาหารเจ้ากระต่ายน้อย ยังจำได้หรือไม่ว่าที่ไหนเกี่ยวเถาวัลย์หนามได้”

“จำได้ ฝูเป่าจำได้!”

ดวงตาของฝูเป่าสว่างวาบขึ้นมาทันที พยักหน้าหงึก ๆ อย่างแรง ปากเล็ก ๆ ฉีกยิ้มกว้างออกมาทันควัน “ฝูเป่ายังจะจับปลา ต้มน้ำแกงปลา อร่อยมาก!”

จ้าวเถียนหวาที่อยู่ด้านหลังนางพอได้ยินเรื่องน้ำแกงปลา ก็น้ำลายสอตามไปด้วย “ปลา! จับปลา!”

“ดียิ่งนัก พวกเราจะได้กลับบ้านด้วยกันแล้ว!”