ตอนที่ 172 พ่อครัวใหญ่หอเต๋อเยวี่ยผู้ทรยศหักหลัง

“แม่ทัพอาวุโสท่านแรก ถูกยัดเยียดข้อหาสมคบคิดกับศัตรูอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย คนในครอบครัวทั้งเด็กและคนชรา... ล้วนไม่เหลือรอด”

เถ้าแก่ถังยกสุราขึ้นดื่มจนหมดชาม พลางเดาะลิ้น น้ำเสียงแห้งผาก “ยามนี้เหลือเพียงท่านสุดท้าย กลับเมืองหลวงมาเพื่อทวงถามความยุติธรรม ฮ่องเต้เฒ่ายังคิดจะใช้วิธีการเดิมมาจัดการกับเขา เคราะห์ดีที่ยามนี้ยังมีผู้มีปัญญาเฉียบแหลมไม่น้อยคอยขัดขวาง หากเกิดเรื่องขึ้นมาอีกจริง ๆ พวกเราคงต้องตายอยู่ใต้กีบเหล็กของศัตรูภายนอกเป็นแน่”

เมื่อได้ยินถึงตรงนี้ คนตระกูลจ้าวต่างเบิกตากว้าง

พวกเขาคาดไม่ถึงเลยว่า ในราชสำนักจะเกิดเรื่องใหญ่โตถึงเพียงนี้

จะเปลี่ยนฮ่องเต้หรือไม่ สำหรับราษฎรเช่นพวกเขาแล้ว ขอเพียงได้ใช้ชีวิตอย่างสงบสุขก็นับเป็นฮ่องเต้ที่ดี แต่หากศัตรูภายนอกบุกเข้ามา ราษฎรยากจนเกรงว่าจะยิ่งมิสู้สุนัขและสุกรเสียอีก

“นี่... นี่จะทำอย่างไรดีเล่า!” หลิวกุ้ยจือเอ่ยอย่างร้อนรน “แม่ทัพอาวุโสท่านนั้นจะถูกปองร้ายอีกไม่ได้นะ!”

หลิ่วเชียนเชียนรู้ความมากกว่า จึงเอ่ยรับด้วยน้ำเสียงเย็นชา “เหตุผลที่ผู้ใดในใจต่างก็กระจ่างแจ้ง ทว่าคนเบื้องบนผู้นั้นกลับแก่ชรา สมองเลอะเลือน ในสายตาจ้องมองเพียงเก้าอี้ใต้ก้น ไม่สนใจความเป็นความตายของราษฎรแม้แต่น้อย”

คำพูดนี้ของนางทำให้คนตระกูลจ้าวต่างขมวดคิ้วแน่น

“ไม่เกิดเรื่อง!” ฝูเป่าเงยศีรษะเล็ก ๆ ขึ้นในเวลานี้ พลางกะพริบดวงตากลมโต “ทุกคนล้วนปลอดภัยดี!”

เมื่อมองดูท่าทางไร้เดียงสาน่าเอ็นดูของนาง บรรยากาศที่เดิมทีหนักอึ้งก็ผ่อนคลายลงบ้าง