ตอนที่ 171 ฝูเป่าถอนหญ้าชุบชีวิตมาหนึ่งต้น

พอได้ยินว่าตนเองจะต้องตาย เจ้าหนูทึ่มจ้าวเถียนหวาก็เบิกตากว้างจนกลมโต

เขาร้อนรนขึ้นมาทันใด “มิมรณะ! เถียนหวามิมรณะ!”

ทว่าต่อให้เขาจะจ้องมือตนเองจนแทบจะเป็นรูพรุน ก็มองไม่ออกว่ามีสิ่งใดผิดปกติ ทั้งยังไม่รู้ว่าควรต้องทำเช่นไรดี

ฝูเป่าเองก็ไม่เข้าใจเช่นกัน

หนึ่งโตหนึ่งเล็ก ทั้งคู่ คนหนึ่งซื่อบื้ออีกคนงุนงง รั้งท้ายอยู่ข้างหลังคนตระกูลจ้าว พลางเบิ่งตากลมโตมองหน้ากันไปมา

ทันใดนั้น หางตาของฝูเป่าก็เหลือบเห็นประกายแสงวาบขึ้นมา นางหยุดฝีเท้าเล็ก ๆ ลง แล้วหันไปมองพงหญ้าข้างทาง

ตรงนั้นคือมุมมืดและชื้นแฉะตรงปากตรอก มีวัชพืชกับดอกไม้เล็ก ๆ ไร้ชื่อขึ้นอยู่บ้าง ท่ามกลางนั้นมีหญ้าอยู่ต้นหนึ่ง มองเผิน ๆ แล้วมิได้ต่างจากวัชพืชโดยรอบ ทว่าในสายตาของฝูเป่า ทั่วทั้งต้นของมันกลับปรากฏชั้นแสงสีขาวจาง ๆ ลอยวนเวียนอยู่

ดวงตาของฝูเป่าพลันเปล่งประกายขึ้นมาทันที

“อาเล็ก ทางนี้!”

นางดึงแขนจ้าวเถียนหวาแล้ววิ่งไปตรงนั้น ก่อนจะยื่นมือไปถอนหญ้าต้นนั้นขึ้นมาในพริบตาเดียว