ตอนที่ 170 ไม่อยากให้อาเล็กป่วย

ผู้ที่เริ่มส่งเสียงเอะอะขึ้นมาก่อนคือเหล่านักศึกษาแห่งสถาบันชิงสือ

ต่อมาไม่นาน ชาวบ้านทั้งหลายต่างก็เริ่มวิพากษ์วิจารณ์กันเซ็งแซ่

หากจะเอ่ยถึงกัวฝูกุ้ยผู้นั้น ทั่วทั้งเมืองชิงสือมีผู้ใดไม่รู้จักเขากันเล่า

ชาวบ้านมารวมตัวกันมากขึ้นเรื่อย ๆ อารมณ์ความรู้สึกก็ยิ่งทวีความดุเดือดขึ้นทุกที

จางหยวนไว่ที่อยู่ไม่ไกลร้อนใจจนกระทืบเท้าไปมา เขาจ้องถลึงตาใส่กัวฝูกุ้ยด้วยความโมโหโทโส “ให้เจ้าหานักศึกษาคนหนึ่งมาใส่ชื่อบนประกาศ เจ้ากลับทำได้ดีนักนะ เล่นเอาอันดับหนึ่งมาตรง ๆ เลย! เรื่องพรรค์นี้มันต้องทำกันอย่างเงียบเชียบ เจ้าทำบ้าอะไรลงไป หากเกิดเรื่องเอะอะขึ้นมาจริง ๆ ข้าคงได้ถูกเจ้าลากลงน้ำไปด้วย!”

การทุจริตการสอบขุนนางเป็นเรื่องคอขาดบาดตาย ต่อให้จางหยวนไว่ใจกล้าบ้าบิ่นเพียงใด ก็นับว่าแอบทำอย่างลับ ๆ ล่อ ๆ ย่อมมิกล้าก่อเรื่องขึ้นมาในที่แจ้งเป็นอันขาด

“ข้า... ข้าเองก็คิดไม่ถึงว่าเจ้าจ้าวชิงซานนั่นจะสอบได้อันดับหนึ่งนี่ขอรับ!”

กัวฝูกุ้ยนึกเสียใจยิ่งนัก ปั้นหน้าทุกข์ระทมเอ่ยว่า “ข้าให้คนไปสืบดูที่สถาบันแล้ว ต่างก็บอกว่าจ้าวชิงซานมีความรู้ดี อีกทั้งเห็นเขาเข้าสอบมาหลายคราก็ไม่ติดสักครั้ง ได้ยินว่าคราวนี้ทั้งฟูจื่อและนักศึกษาในสถาบันต่างก็มองว่าเขาต้องได้แน่ ข้าถึงได้ปักใจเลือกเขา...”

ใครจะไปคาดคิด จ้าวชิงซานสอบไม่ติดมาหลายปี พอสอบติดคราวนี้กลับคว้าอันดับหนึ่งไปครองเสียได้!

“เจ้า!” จางหยวนไว่ชี้นิ้วใส่เขา สะบัดแขนเสื้ออย่างแรง สีหน้าเขียวคล้ำ “ช่างทำงานไม่สำเร็จแต่ทำพังเก่งแท้ ๆ!”