เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
คนทั้งกลุ่มรีบร้อนเดินออกไป ก็เห็นฝั่งตรงข้ามกำลังปรับปรุงหน้าร้านอย่างเอิกเกริกยิ่งใหญ่
มีบ่าวไพร่จำนวนมากกำลังง่วนวิ่งเข้าวิ่งออกอยู่ข้างใน ในมือยกของประดับที่ดูปราดเดียวก็รู้ว่าสูงค่ายิ่ง ภายในร้านยังไม่ทันได้เห็นงานปัก ทว่าหน้าประตูกลับจุดประทัดดังเปรี้ยงปร้างขึ้นมาก่อนแล้ว
ขบวนเอิกเกริกและความเคลื่อนไหวนั้น ดึงดูดให้ชาวบ้านไม่น้อยพากันหยุดเท้าล้อมดู แม้แต่ลูกค้าที่เดิมทีอยู่ในร้านงานปักเมฆาก็ยังชะโงกหน้าออกมาด้วยความอยากรู้อยากเห็น
“เอาป้ายร้านขึ้นไปแขวนให้ข้า!”
กู้ถังเดินออกมา เชิดคางออกคำสั่งบ่าวไพร่
เมื่อป้ายร้านถูกแขวนขึ้น ด้านบนก็มีตัวอักษรขนาดใหญ่สี่ตัวที่ตวัดลายเส้นดั่งมังกรเหินหงส์ร่อน ทอประกายแสงสีทองระยิบระยับ——ร้านงานปักตระกูลจาง
พอเห็นพวกอู่ฉงอวิ๋นหลายคน กู้ถังก็ยกมุมปากขึ้นอย่างลำพองใจ ครั้นเหลือบไปเห็นฝูเป่า นางก็กลอกตาขาวใส่ ใบหน้าพลันบึ้งตึงลงทันใด
“ทุกท่านฟังให้ดีเล่า ร้านงานปักตระกูลจางของพวกเรากำลังจัดแจงอยู่ อีกสามวันก็จะเปิดร้านแล้ว!”
นางเท้าสะเอวทั้งสองข้าง ตะเบ็งเสียงร้องป่าวประกาศ “จวนตระกูลจางของข้าไม่มีสิ่งอื่นใดมาก มีแต่เงินทองเหลือเฟือ! ช่างปักล้วนเป็นยอดฝีมือชั้นหนึ่งที่เชิญมาจากเมืองศูนย์กลาง เนื้อผ้าเป็นพ่อค้าเร่ขนส่งมาจากเมืองหลวงโดยเฉพาะ ไม่ว่าจะเป็นสีสันหรือเนื้อผ้า ก็มิใช่สิ่งที่สินค้าพื้นเมืองบ้านนอกบางแห่งจะเทียบเคียงได้!”
พูดถึงตรงนี้ นางก็ปรายตามองไปยังร้านงานปักเมฆาอย่างมีความหมายแอบแฝง